Van de Grand Canyon naar Monument Valley

Om 6.00 uur word ik wakker, de rest is nog diep in slaap. Normaal zou ik nu de reacties op het blog gaan bekijken, maar ja, we hebben geen internet hè! Dus ik zoek de foto's uit voor bij het blog van gisteren en maak daarna een paar sudoku's. Om 7.00 uur kleed ik me aan. Maurice wordt wakker er vraagt wat ik ga doen. Ik vertel hem dat ik op zoek ga naar een ijsmachine, zodat we straks nieuw ijs kunnen pakken voor in de koeltas.

Ik heb de ijsmachine al snel gevonden en ga weer terug naar de kamer. De rest is inmiddels ook wakker. We maken ontbijt klaar en pakken alle koffers en tassen weer in.

De auto wordt weer ingeladen en we rijden naar de receptie om uit te checken. Hierna lopen we naar het viewpoint dat het dichtst bij Maswik Lodge ligt. Dit is tevens de start van de Bright Angel Trail. Eén van de trails die naar de bodem van de trail gaan. We maken wat foto's en lopen weer terug naar de lodge. 

We pakken de auto en rijden naar het visitor center. Hier parkeren we de auto en lopen naar de bushalte. We pakken de oranje buslijn naar South Kaibab Trail. Ook deze trail loopt naar de bodem van de canyon en je doet hier 2 dagen over om naar beneden te gaan en weer terug naar boven. Wij gaan de eerste 1,5 km lopen, naar Oh Aah Point. Om 9.45 uur beginnen we vol goede moed aan de afdaling. Gelukkig ligt een groot deel van het pad in de schaduw. Dat is fijn, want het is al 33 graden. 

Naar beneden gaat relatief makkelijk alhoewel je soms wel moet uitkijken dat je niet uitglijdt over losse steentjes. Maar ik zie al wel een beetje op tegen de terugweg, want "what goes down must come up" hè!

We dalen steeds verder maar zien Oh Aah Point nog steeds niet. Er komen Nederlanders ons tegemoet lopen. "Jullie zijn er bijna" zeggen ze, nog een minuut of 5. We lopen dus nog even door en na een bocht zien we dan eindelijk Oh Aah Point. Het doet zijn naam eer aan, wat een geweldig uitzicht! Het is hier echt schitterend, de foto's doen het echt geen recht.

We gaan zitten op wat grote rotsblokken in de schaduw en genieten van het uitzicht en de stilte. Er komen 2 eekhoorntjes even bij ons kijken. 

Na een tijdje moeten we toch echt aan de terugweg beginnen. We zeggen tegen Caro en Olaf dat zij gewoon in hun eigen tempo moeten lopen en niet hoeven te wachten op ons. We zien ze boven wel. Ik weet namelijk van eerdere hikes dat zij veel harder gaan, ons ergens opwachten en zodra wij er zijn meteen weer doorlopen zodat ik niet de kans krijg om op adem te komen.

Maurice en ik doen het rustig aan en nemen veel drinkpauzes. Vooral het laatste stuk is pittig, dat loopt aardig steil omhoog.

Op een gegeven moment horen we iemand roepen, dat zijn Caro en Olaf die ons in het oog krijgen. Zij zijn al 20 minuten boven.

Net voordat we boven zijn komt er een eekhoorntje voor Maurice het pad op. Hij blijft rustig zitten. Maurice doet een beetje water in de dop van zijn flesje en het eekhoorntje begint te drinken. Hij heeft dorst blijkbaar want hij kan niet wachten totdat Maurice de dop bijvult. Na een paar keer bijvullen heeft hij genoeg en loopt hij weg.

Maurice en ik lopen ook door en even later zijn we weer met zijn 4en. Het is 10 over 11. 

We wachten in de schaduw totdat de bus komt. Na een minuut of 5 is die er en we nemen plaats achterin de heerlijk koele bus.

Weer terug bij het visitor center kijken we of we een ijsje kunnen kopen (of iets te eten voor Maurice) maar we zien niets naar ons zin. We lopen dan maar naar de auto.

Voordat we Grand Canyon NP verlaten stoppen we nog bij 2 viewpoint, Navajo Point en Desert View.

Bij de laatste kopen Caro en Olaf dan eindelijk een ijsje. 

We rijden via het 'east station' het park uit. Maar we zien helemaal geen National Park bord. Nee hè, dat is jammer! Maar na een stuk rijden zien we hem dan toch. We stoppen snel. Er is hier verder niemand dus we moeten weer een selfie maken. We doen de achterklep open en zetten de telefoon tegen de koffers aan. Maurice, Caro en ik gaan alvast staan en Olaf zet de zelfontspanner aan en klimt ook snel op het muurtje.

Terwijl Olaf weer naar de telefoon loopt om hem nog een keer aan te zetten, stopt er een auto. Het is een Duits gezin. We vragen of zij een foto kunnen maken, daarna maakt Caro foto's van hen. 

Top, tóch nog een foto met het NP-bord!

We stellen de navigatie in op de Starbucks in Tuba City. Dan kunnen we daar even op de WiFi en het thuisfront even een teken van leven geven. 

In Tuba City aangekomen zien we de tijd veranderen, ineens is het een uur later. De Starbucks blijkt in de supermarkt te zitten en heeft geen tafeltjes om te zitten. Hmm, dan toch maar naar de Mac. 

We bestellen een sundae en wat te drinken, Maurice neemt ook iets te eten. De WiFi is erg slecht, maar het lukt me toch om mijn moeder een appje te sturen om te laten weten dat er niets aan de hand is. Ze is nog wakker en ze reageert dat ze al dacht dat we geen internet hadden, want zoiets had ik thuis al tegen haar gezegd.

We vervolgen onze weg weer naar Monument Valley. Nog zo'n anderhalf uur rijden. Wat een bijzonder landschap. We gaan van witte heuvels naar rode bergen en weer naar grijze rotsen, het is echt prachtig.

Als we bij Kayenta linksaf gaan, de US-163 op, zien we al de eerste buttes waar Monument Valley om bekend staat. Dat is echt even een Wow-momentje hoor!

We rijden naar Goulding's Lodge, ons hotel voor de komende nacht. We krijgen kamer 215. Caro, Olaf en ik lopen naar de kamer terwijl Maurice de auto voorrijdt.

Eenmaal op de kamer lopen we meteen door naar het balkon, wát een uitzicht!!! Dit hotel was aardig aan de prijs, maar het uitzicht is het waard!

Om half 7 lopen we naar restaurant Stagecoach wat bij de Lodge hoort. Een andere keus hebben we niet, want dit hotel staat in the middle of nowhere. 

Maurice en Olaf nemen allebei pasta, Caro een kipsandwich en ik kies voor een Navajo-specialiteit: Fried bread met chili con carne, kaas, sla en tomaat.

Na het eten lopen we de giftshop nog even in en kopen 3 magneten en dan naar de kamer om op het balkon de zonsondergang te kijken. De zon gaat achter ons onder, dus de ondergang zelf zien we niet, maar het licht zorgt er wel voor dat de buttes een mooie rode kleur krijgen.

Ik maak het blog af en zoek de foto's uit. De WiFi is niet super, ik probeer een uur lang om hem online te krijgen, maar helaas. Morgen in het volgende hotel maar proberen.

Hotel: Goulding's Lodge

Stappen: 12422

Temperatuur vandaag: van 33 tot 38

Get your kicks on route 66

Gisterenavond ging bij mij al vroeg het licht uit, om half 10 lag ik al te slapen. Ik ben een keer om 3 uur wakker geworden en daarna weer om 5. Dat is toch een prima nacht, 7,5 uur slaap?

Ik pak mijn telefoon, reageer op appjes en berichten op het blog en Polarsteps en feliciteer nichtje Sharon die vandaag gewoon alweer 30 jaar wordt!

De rest slaapt gewoon nog lekker door, rond 6 uur worden zij ook wakker. Maurice en ik kleden ons aan en gaan bij de receptie koffie en thee halen. Ze hebben ook wat voorverpakte muffins liggen, maar we houden het lekker bij onze eigen geroosterde boterhammen.

Om half 8 checken we uit. Ik vertel de man bij de receptie nog over de WhatsApp phishing-berichten die ik een tijdje terug heb gekregen over onze boeking bij dit hotel. Ze waren er al van op de hoogte maar hij waardeert het dat ik het meld. Hij vertelt dat hij al uren aan de telefoon heeft gezeten met Booking.com hierover.

Bij het naar buiten lopen zie ik dat het 97°F is (36 graden), blij dat we deze plek weer mogen verlaten!

We rijden Needles uit en bijna meteen rijden we de staat Arizona binnen.

We gaan vandaag een stuk van route 66 rijden. Eerste stop vandaag is Oatman. We zijn er om iets over 8. We rijden door de hoofdstraat met de auto, keren aan het einde om en rijden weer terug naar de parkeerplaats die we aan het begin zagen.

Omdat we er zo vroeg zijn, zijn de meeste winkeltjes nog dicht. We lopen langs de oude gebouwen uit de tijd dat dit een druk goudzoekersstadje was ( eind 19e eeuw) en zien een aantal ezeltjes in de straat lopen. Dat is dus waar Oatman om bekend staat, deze 'wilde' ezels, burros genoemd. Deze ezeltjes zijn afstammelingen van de werkdieren die door de mijnwerkers zijn achtergelaten toen de mijnen werden gesloten.

Er lopen 2 baby-ezeltjes tussen, zó schattig! Eentje heeft een sticker op zijn hoofd met 'Do not feed me'. Omdat we niet weten of ze vriendelijk of gevaarlijk zijn bekijken we ze van een afstandje.

Bij een antiekwinkel/souvenirshop staan er 4 voor de deur. Deze winkel is al open dus we gaan even naar binnen. We kijken wat rond en kopen weer een metalen bord voor aan de schutting.

Bij de kassa liggen 'brothel-tokens'. Ik vraag aan de oudere dame bij de kassa hoe dat werkte. De mannen konden in de saloon bij de bar zo'n token kopen. Deze gaven ze dan aan een prostituee en die wisselde hem na afloop weer in voor geld.

We praten wat verder met de vrouw, over het weer en over de ezeltjes. Ze heeft de ezels allemaal een naam gegeven. Het kleine ezeltje, degene die nog geen sticker heeft, heet Joany, net zoals Caro's BFF thuis! De ezels zijn heel vriendelijk en je kunt ze gewoon aaien zegt ze.

Ze geeft Caro een zakje ezelvoer en zegt "Take it Honey, you go feed them". Caro en Olaf nemen allebei een handje voer dat ze aan de volwassen ezels geven. De ezels vinden het heerlijk en proberen het zakje voer bij Maurice te pakken. Wat is dit leuk! Ik heb ook een beetje voer in mijn hand genomen, de ezel eet het verrassend voorzichtig van mijn hand.

Daarna ga ik de kleine Joany aaien, ze is er lekker bij gaan liggen. Caro wil een foto van haar met het kleine ezeltje zodat ze deze naar haar vriendin kan sturen.

We zien verderop in de straat nog een aantal ezels staan en besluiten de rest van het voer aan hen te geven. Ik loop nog even het winkeltje in om de vrouw gedag te zeggen en te bedanken voor het voer.

Als het zakje leeg is gaan we terug naar de auto. Het is 10 voor 9 wanneer we wegrijden uit Oatman.

We stellen de navigatie in op de volgende stop, Kingman. Route 66 wordt nu een kronkelige bergweg met héél veel bochten, we gaan over de Sitgreaves Pass. Het uitzicht is geweldig, maar Caro en ik zitten met zweet in ons handen in de auto!

Aangekomen in Kingman rijden we allereerst naar het Route 66 drive-thru sign. Hier kun je je auto onder een route 66 bord parkeren en een foto maken.

Wanneer we er aankomen staat er een auto onder. Het stel in deze auto is bezig met een hele fotoshoot. De vrouw heeft haar telefoon op een tripod staan, stelt hem in en dan gaan ze allebei in de deuropening staan.
Ze blijven maar doorgaan ook al zien ze dat wij staan te wachten. Ik ga steeds dichterbij ze staan en Maurice rijdt de auto ook steeds dichterbij, zodat ie in hun beeld komt te staan. Eindelijk hebben ze de hint door en ze rijden weg. Nou ja, weg, ze sluiten gewoon weer achter ons aan!

Ik maak een paar foto's van onze auto. Olaf en Maurice doen het stel na en gaan ook uit de auto hangen hahaha. En als je inzoomt zie je dat Caro voorin ligt.

In Kingman zit een grote Walmart, we besluiten daar heen te rijden want we hebben weer een paar dingetjes nodig. Zo gaat het brood best hard, net zoals het drinken. We kopen ook wat chips en elektrolyten-poeder om aan het water toe te voegen, zodat we de zouten en mineralen weer aan kunnen vullen wanneer we veel zweten. En een pot paracetamol voor mijn slokdarmklachten. Ik begin weer pijn te krijgen maar ben helaas mijn medicijnen vergeten mee te nemen op vakantie. Ook koopt Olaf een nieuwe zwembroek.

Vervolgens rijden we naar old town Kingman, maar dat vinden we allemaal wat tegenvallen. We stellen daarom de navigatie in op de volgende stop van vandaag.

Na een goed half uur rijden komen we aan bij Hackberry General Store. Ooit was deze winkel het middelpunt van de stad Hackberry, een zilvermijnstadje. Na het sluiten van de mijn is de stad verdwenen, op de winkel na. Dit is nu een populaire stop langs route 66.

We gaan de winkel in en het eerste wat we zien is een rood-witte kat die prinsheerlijk tussen de tassen ligt. Wij lopen natuurlijk meteen naar hem toe en aaien hem. De kat vindt het best en geniet vooral enorm van het kriebelen op zijn buik. De kat is denk ik onderdeel van de populariteit van deze winkel want je kunt er zelfs magneten kopen met zijn afbeelding!

Wij kopen er 3 route 66-magneetjes voor de verzameling en gaan weer verder, op naar de volgende stop langs route 66, Seligman.

Er wordt gezegd dat Radiator Springs uit de film Cars mede gebaseerd is op dit plaatsje. Ze maken er zelf in ieder geval goed gebruik van, overal zie je muurschilderingen van Lightning McQueen en andere karakters uit de film. Er staan zelfs auto's die er uitzien als de film-karakters.

We kopen een ijsje in de Highway Hot Dog.Terwijl we het ijsje staan op te eten begint er ineens een man te rennen, hij knalt tegen een standaard met souvenirs aan. We schrikken ons kapot, wat gebeurd er? Er rennen nog wat mensen achteraan, ze nemen hun eten in de hand mee. Blijkt het de plaatselijke brandweer te zijn die een uitruk heeft.

Als we het ijs op hebben lopen we naar de auto. Ik stel de navigatie in op de Grand Canyon, we moeten nog ruim 1,5 uur rijden.

We maken een plasstop bij de McDonald's in Williams. Bij het uit de auto stappen zeggen we tegen elkaar dat we het niet zo warm vinden buiten. En het is toch nog 30 graden hier hè!

Van Williams naar de South Rim van de Grand Canyon is één lange rechte weg. Het is hier enorm groen, veel naaldbomen. Wat een verschil met de woestijn van vanmorgen.

Ineens wordt er voor ons hard geremd, er steken 2 enorme herten over.

We zien natuurlijk weer te laat het National Park sign, dan moeten we daar morgen maar bij stoppen wanneer we het park weer verlaten.
Bij de ingang laten we de America the Beautiful-pas zien, we krijgen een kaart van de Grand Canyon en we kunnen weer doorrijden.

Het is nog een klein stukje rijden naar Grand Canyon Village waar ons hotel voor vannacht, de Maswik Lodge, zich bevindt. We checken in en krijgen kamer 6838 in het Mesquite-gebouw. Gelukkig is het een kamer op de begane grond, dan hoeven we niet alle bagage de trap op te sjouwen.

In de kamer proberen we te connecten met de WiFi, maar dat lukt maar niet. Erg onhandig, want we hebben een A4-tje mee gekregen met allemaal qr-codes die je moet scannen om meer info te krijgen. We lopen dus maar weer naar de receptie. Daar horen we van andere mensen dat zij ook niet op de WiFi kunnen komen. Zij hebben het nummer gebeld dat je kon bellen bij Wifi-problemen en hen werd verteld dat er een internetprobleem is en dat ze geen idee hebben hoe lang het duurt voordat het opgelost is. Nou ja, we kunnen er niets aan veranderen, hopelijk hebben ze het probleem snel opgelost.

We lopen nu richting de bushalte voor de rode shuttlebus-lijn. Deze bus gaat richting het westen en heeft 8 stops op de heenweg naar Hermits Rest, op de terugweg zijn het er maar 3. Mocht je de hele rit blijven zitten dan ben je 80 minuten onderweg.

Wij willen graag de zonsondergang kijken bij Mohave Point, deze is om 19.37 uur. Dat duurt nog ruim anderhalf uur.. Dus we besluiten om eerst een stuk rimtrail te gaan wandelen. Maar van waar naar waar?  We stappen uit bij Mohave Point en lopen 1,6 km terug naar Hopi Point. Terwijl we aan het wandelen zijn begint het te regenen. Niet superhard, maar toch niet fijn.

Bij Hopi Point aangekomen zien we een schitterend uitzicht, maar we zien ook dat het regent in/boven de canyon en dat het langzaam dichterbij komt.

Net wanneer het wat harder begint te regenen komt de bus er aan gereden. We stappen in en bespreken met elkaar wat we doen. Als het blijft regenen blijven we zitten tot het einde en dan kunnen we op de terugweg ook nog uitstappen bij Mohave Point. Maar als we daar aankomen is de regen alweer gestopt. Dus we besluiten om meteen maar weer uit te stappen. Zonsondergang is over een half uur, maar hij is nu natuurlijk al aan het zakken.

We zoeken een goed plekje op vanaf waar we de zon goed kunnen zien. Links van ons hangt wéér een regenbui, dit keer horen we het zelfs onweren. En we lazen net in de bus dat je bij onweer binnen moet schuilen. Maar waar dan? Er is hier geen binnen.

Er verschijnt aan de hemel een mooie dubbele regenboog, prachtig gezicht.

Als de zon bijna onder is begint het wat harder te regenen. Het maakt de zonsondergang niet minder mooi, die heeft geen last van de regenwolken.

Zodra de zon onder is rennen we naar de bushalte, het regent nu echt flink. We passen nog net met zijn 4en in de bus. Gelukkig is dit de bus op de terugweg en zijn we redelijk snel weer in de Village. We lopen naar het hoofdgebouw van Maswik lodge waar we gaan eten op het Maswik Food Court.

Het wordt niet de meest gezonde maaltijd (pizza, hotdog, cheese-jalapeño braadworst, philly cheesesteak) maar het was wel erg lekker.

Als we klaar zijn met eten en naar buiten gaan zien we dat het al helemaal donker is. En het is écht heel donker! Lang leve de zaklamp op de mobiele telefoon.

Ik schrijf het blog van vandaag af. Maar helaas hebben we nog steeds geen WiFi dus ik kan het verhaal vandaag niet posten. Hopelijk lukt dat morgen weer!

Hotel: Maswik Lodge

Stappen: 10639