On our way!

En ineens is het zover, we gaan vandaag op vakantie!

Gisteren alles in huis opgeruimd en de koffers ingepakt (3 koffers van zo'n 18 kilo, er kan dus nog flink geshopt worden, want in één van de koffers zit nóg een koffer! Dus terug gaan we met 4 koffers) en 's avonds bij mijn moeder gegeten.

Om half 6 gaat de wekker vanmorgen. Die hadden we helemaal niet nodig want om 3 voor half 6 stond Caro al naast ons bed te stuiteren!

We kleden ons aan, gaan naar beneden en doen nog wat laatste dingen: laatste spullen in koffer, vaatwasser uitruimen, broodjes smeren, vuil wegbrengen en koffers in de auto zetten.

Nog een laatste knuffel met de katten voordat we ze naar buiten laten, tot over 3,5 week!

Om half 7 rijden we weg. Caro rijdt het eerste stuk. Net voorbij Antwerpen stoppen we even om van chauffeur te wisselen, Maurice rijdt de laatste 30 kilometer.

Iets over half 9 rijden we parking P3 binnen. We moeten even een tijdje zoeken naar een plekje. Aan het plafond hangen lampjes die aangeven of een plek vrij is (groen) of bezet (rood). Er zijn echter weinig groene lampjes te zien en bij een aantal groene lampjes staat tóch een auto.

We vinden uiteindelijk op de 4e verdieping een plekje. We zien nergens een rijnummer of zoiets staan. We hopen maar dat we hem terug kunnen vinden na de vakantie.

We lopen naar het vliegveld. Dat is gelukkig maar een minuut of 5 lopen. Online hadden we al gezien dat we bij rij 6 onze koffers af moeten geven. Binnen is het best druk, er staat een flinke rij. Wat blijkt, álle United Airlines vluchten moeten hier inchecken en er gaan er best een aantal deze ochtend.

Het loopt gelukkig redelijk snel door. Er lopen medewerkers langs de rij die van iedereen het paspoort en bewijs van terugvlucht willen zien. Ze geeft aan dat we de kofferbanden om de koffer heen moeten verwijderen. Die zijn verboden omdat de kofferbanden daardoor vast kunnen lopen.

Ik vind dat niet zo fijn, want 2 van de 3 koffers kunnen niet op slot. Maar ja, wat moet dat moet hè. Als we aan de beurt zijn zetten we de koffers op de band. Ze wegen bij elkaar 53 kilo, netjes!

Voordat we richting security lopen maken we een korte toilet-stop. Bij de security is het niet echt druk, met een kwartiertje zijn we er doorheen en de douane daarna is nog rustiger.

Om 9.55 zijn we door security en douane. Caro en ik kijken even in de parfumerie. We ruiken wat luchtjes maar kopen niets. Maurice en Olaf zijn snel doorgelopen, Olaf wordt misselijk van parfum.

We kopen alle 4 een flesje drinken en lopen dan naar gate B38. Het is al best druk bij de gate maar gelukkig vinden we nog wel een plekje om te zitten. 

De hele tijd wordt er omgeroepen dat de vlucht helemaal vol zit, dat er te weinig plek is voor de handbagage en dat ze vooral de passagiers in  boarding group 4 en 5 vragen  om handbagage in te checken. Wij zitten in 4, maar wij houden onze handbagage lekker bij ons hoor.

Om 10 over 11 beginnen  ze met boarden, dat gaat allemaal best snel, om 11.30 zitten we al in het vliegtuig. 

Wat een smalle stoelen zijn dit zeg! We zitten op rij 50, met zijn 4en in het midden.

Achter Caro en mij (Ellen) blijven de stoelen leeg, dat zou fijn zijn, kunnen we zonder schuldgevoel de stoelen naar achteren doen! Maar helaas, om 5 voor 12 komt er een vrouw aanlopen met een baby en een peuter.

Om 3 over twaalf rijden we achteruit, netjes op tijd. Terwijl we staan te wachten op het taxiën maakt het vliegtuig echt bizar veel lawaai, het doet gewoon pijn aan je oren! Ehhh, is dat wel normaal?

Om 12.16 uur komen we los van de grond, we zijn op weg!

Ik begin met het kijken van een aflevering van Marshal (spin-off van Yellowstone). Tijdens deze aflevering wordt het eten al geserveerd, je kunt kiezen uit chicken, beef of pasta. Ik neem de kip, Maurice de pasta, Caro en Olaf nemen niets. Beide gerechten zijn niet echt een succes. De kip is nog best lekker, maar de gnocchi erbij zijn helemaal sompig, brrr.

Ik eet het broodje op en neem wat happen van de salade, maar die smaakt enorm bitter. Wat wél heel lekker is: de chocoladetruffels en, de grootste verrassing, ze hebben Minute Maid Lemonade!

Na het eten gaan Caro en ik samen beginnen aan Dossier Denksport. Dit is een verhaal van Suzanne Vermeer waar je door middel van het maken van puzzels de moord moet oplossen.

Terwijl we dit zitten te doen ruiken we de hele tijd een poeplucht. We kijken om ons heen en ruiken dat het van achter ons komt, ik denk dat de baby toe is aan een schone luier! 

We puzzelen nog wat verder en daarna kijken we samen 'The Devil Wears Prada 2'. Maurice zit ondertussen de films 'Michael' en 'F1 the movie' te kijken. En Olaf, die voelt zich altijd beroerd door de reisziekte en slaapt het grootste deel van de vlucht.

Rond half 7 komen ze nog langs met een pizza snack.

Het dalen duurt best lang en we hebben ook aardig wat turbulentie. Wanneer we bijna landen schud het vliegtuig zo heen en weer dat één van de bagagelockers boven de stoelen open springt. Gelukkig valt er niets uit!

Nadeel van zo'n groot vliegtuig en helemaal achterin zitten is dat het lang duurt voordat we in beweging komen om het vliegtuig te verlaten.

Eenmaal uit het vliegtuig verbind ik mijn telefoon meteen met de WiFi zodat ik in de MPC-app kan aangeven dat we aangekomen zijn op Dulles airport. We moeten alle 4 een selfie maken, dit indienen en dan kunnen we naar de immigrations toe. 

Er staat een enorme rij bij immigrations, maar wij mogen de MPC-rij in en kunnen langs de hele rij lopen en zijn meteen aan de beurt. Dit is echt top!

De immigrations officer kijkt snel naar onze paspoorten, vraagt waar we heengaan en wat we daar gaan doen en wenst ons een fijne vakantie.

We lopen naar de bagageband. In Amerika worden de koffers namelijk niet automatisch doorgestuurd maar moet je ze eerst van de band halen en even verder op weer inleveren.

Het duurt even voordat we alle 3 de koffers hebben, maar dankzij de tags weten we dat ze alle 3 wel in Washington zijn. We leveren de koffers weer in en lopen door naar security. We mogen alles in de tassen laten zitten en hoeven ons drinken gelukkig niet weg te gooien. 

Onze volgende vlucht vertrekt van terminal D, we zijn nu op C dus we lopen naar D en kijken ondertussen wat er voor eettentjes zitten. Dat valt alleen nogal tegen. We hadden zo'n zin in Orange Chicken, maar helaas zit er hier geen Panda Express.

We kopen, om de eerste honger te stillen, een portie nachos met queso-dip (pittig!) We zoeken een rustig plekje op om te zitten en de nachos op te eten.

Het wordt steeds drukker op het vliegveld. Rond half 5 wordt er omgeroepen dat wegens een ground stop er momenteel geen vluchten mogen vertrekken. Geen idee wat de reden is maar hopelijk duurt het niet lang.

Een kwartier later wordt het nog eens omgeroepen maar nu wordt er bij vermeld dat het een ground stop in Orlando is. Daar hebben wij gelukkig geen last van.

Het wordt nu toch wel tijd om iets te eten, maar wat? Maurice haalt bij Wow Bao kip teriyaki met rijst. Olaf kiest voor pizza en Caro en ik halen pretzel bites bij Auntie Anne.

Na het eten merk ik dat bij mij het kaarsje uitgaat en ik doe even een dutje op een bankje.

Caro checkt in de app waar onze koffers zijn en ziet dat ze al onderweg zijn, die zijn met een eerdere vlucht naar Los Angeles mee gegaan! Als dat maar goed gaat!

Om half 8 begint het boarden en na een kwartiertje mogen wij ook aan boord. We zitten nu achter elkaar, 30 en 31a+b. Helaas is de vlucht zo goed als vol en hebben we iemand naast ons zitten. En wat is het warm in het vliegtuig!

Precies op tijd rijden we weg bij de gate. Alleen, de lucht in gaan we maar niet. En het wordt maar warmer en warmer in het vliegtuig. Pfff, schiet op hoor. Ik ben doodmoe, ben misselijk en die warmte helpt dan niet. Na ruim een half uur mogen we dan eindelijk vertrekken. Zodra we in de lucht zitten sluit ik mijn ogen en probeer wat te slapen.

Om iets voor half 11 staan we aan de grond. Na een flink stuk taxiën staan we eindelijk aan de gate. Gauw naar de bag claim. Wanneer we de roltrap afkomen zien we de koffers al staan. Ik laat de papieren zien en we krijgen de koffers mee. Dat ging snel gelukkig!

Met de lift gaan we weer omhoog naar de 2 etage. We lopen naar buiten en zien een rood bord met 'hotel shuttle' staan. We wachten een minuut of 5 en dan komt het paarse busje van Hyatt Regency er aan.

Na een kwartiertje rijden staan we éindelijk voor het hotel. Gauw inchecken en naar de kamer.

Om eerlijk te zijn, we zijn allemaal over onze slaap heen. Het is hier nu 23.30 uur, maar ons lichaam denkt dat het half 9 's ochtends is! Nou ja, snel pyjama aan en toch maar proberen te slapen. Tot morgen!

Hotel: Hyatt Regency LAX airport

Stappen: 8820