De terugreis

Om 3 uur vannacht worden we wakker van lawaai op de gang. Er staat een man ergens op een deur te kloppen en te roepen "Mia, open the door, let me in!". Na een tijdje wordt het even stil maar dan komt hij toch weer terug en begint weer te kloppen. Caro kijkt even door het kijkgaatje in de deur maar ziet niemand. We willen onze deur niet open doen omdat we geen idee hebben wat er aan de hand is. Om half 4 hoor ik hem weer kloppen en roepen en volgens mij hoor ik nu ook een deur open en weer dicht gaan dus ik denk dat hij eindelijk binnen is gelaten, want daarna horen we hem niet meer.

Het duurt nu wel weer even voordat ik in slaap val, maar uiteindelijk lukt het toch en even voor half 8, net voor de wekker, word ik weer wakker. Ik laat de wekker afgaan om de rest wakker te maken. 

We kleden ons allemaal aan en roosteren wat boterhammen. Ik loop ondertussen naar de receptie. Gisterenavond kwamen we er achter dat 2 van onze borden en het mes weg zijn. We hadden ze in de badkamer staan om af te wassen, maar housekeeping heeft ze meegenomen. Gisteren waren we ook al wezen vragen bij de receptie maar toen konden ze niets vinden. Dus ik probeer en vanochtend nog een keer. De receptionist belt met housekeeping maar die weten van niets. Hij gaat in de keuken kijken en komt een tijd later met 2 grijze borden en het mes terug! Fijn! Niet dat het veel waard is, maar het is ons enige mes.

Ik loop terug naar boven en eet daar 2 boterhammen. Als iedereen heeft gegeten ruimen we alles op en doen de laatste spullen in de koffers of handbagage. We wegen alle 4 de koffers, ze zijn alle 4 onder de 23 kg, netjes!

Om 9.15 uur verlaten we de kamer, leveren de sleutel in en gaan buiten voor het hotel staan wachten op onze UberXL. Even voor half 10 krijgen we een berichtje dat de Uber wacht op O'Farell street, om de hoek dus. We lopen er heen en zien een minivan staan. We lopen er heen,en de chauffeur stapt uit, het is inderdaad onze Uber. Onze bagage wordt achterin gezet en we stappen in. Op naar het vliegveld. Het is een klein half uurtje rijden. We stoppen recht voor de United balies. We bedanken onze chauffeur en gaan naar binnen. Het is heel rustig en we zijn meteen aan de beurt om onze koffers af te geven.

Hierna drinken we onze drankjes nog even op voordat we naar security lopen. Ook daar is het niet druk en met 10 minuten zijn we helemaal klaar. 

De gate is nog niet bekend, het is F of G in ieder geval. We lopen naar F omdat daar een boekwinkel zit en Caro wil daar kijken voor een Murdoku-boek. De eerste winkel heeft hem niet, de 2e wel. Ze koopt het boek en we lopen terug naar Maurice en Olaf. Inmiddels weten we dat we vanaf F13 vertrekken. 

We besluiten nog wat te gaan eten en lopen naar het foodcourt. Olaf haalt een Spanakopita en de rest deelt een Orange Chicken met rijst. Helaas stukken minder lekker dan die van de Panda Express.

Na het eten lopen we weer terug naar F13 en wachten totdat het boarden begint. Wij zijn groep 4 en moeten dus nog wel even wachten. Caro ziet in haar app dat onze koffers nog bij G staan in plaats van bij F en vraagt, wanneer wij mogen boarden, of dat kan kloppen. De dame zegt dat ze nog niet klaar zijn met bagage aan boord brengen en dat het wel goed komt. Laten we het hopen!

Ul

We zitten helemaal achterin het vliegtuig. De stoelverdeling is 3-3-3 . Wij hebben 2 stoelen in de middenrij en 2 in de rij ernaast. Dit zou ik nooit zo geboekt hebben, waarschijnlijk was de indeling vangkooi kb   o het vliegtuig bij boeken anders en had ik gekozen voor de middenrij met zijn 4en naast elkaar. 

We installeren ons op onze stoelen, we zijn klaar voor de lange reis. De piloot roept om dat het een snelle vlucht gaat zijn, maar dat Londen niet wil dat vluchten meer dan 20 minuten eerder arriveren dus dat we nog even moeten wachten. Even later laat hij weten dat we nu het vertrek-timeslot can San Francisco niet halen en moeten wachten op een nieuw tijdslot. 

Uiteindelijk zitten we meer dan een uur te wachten totdat er iets gebeurd en met ruim een uur vertraging gaan we dan eindelijk de lucht in.

We vermaken ons met films kijken en proberen ook te gaan slapen. Helaas zit er voor Caro en Maurice een meisje van een jaar of 8 dat aan één stuk door praat. En niet zachtjes, het halve vliegtuig kan haar verstaan. Ik kijk haar op een gegeven moment aan en gebaar dat ze stil moet zijn, het werkt!

Het grootste deel van de vlucht probeer ik te slapen, geen idee of dat ook daadwerkelijk gelukt is. Voor mijn gevoel was ik heel veel wakker.

We landen met een half uur vertraging in Londen. Ik zet mijn telefoon aan en zie meteen een bericht van United Airlines dat onze vlucht naar Brussel anderhalf uur vertraging heeft en nu pas om 12.30 uur vertrekt. Pffff, en het is nu pas kwart voor 8!

Op ons gemak verlaten we het vliegtuig, we hebben alle tijd. Eerste wat we doen is een stop maken bij de toiletten. Dan lopen we verder en volgen de borden 'connecting flights'. 

We komen uit bij security. Shit, moeten we nu ons drinken weg gooien? We hebben namelijk een paar blikjes Minute Maid Lemonade die we in het vliegtuig kregen in onze tas zitten. Die willen we bewaren voor thuis. Maurice vraagt het na, we mogen ze gewoon in de tas laten zitten gelukkig.

Hierna moeten we nog door een controle waar we onze boarding pass moeten laten zien en dan komen we in terminal 2 met allemaal winkeltjes. We zoeken 4 zitplaatsen. Caro en ik lopen meteen even een rondje langs de winkeltjes. 

Na een uurtje besluiten we iets te eten te gaan halen. Olaf en ik kiezen voor een broodje bij Pret a Manger, Caro koopt een flatbread bij Bill's. Maurice hoeft niets, hij heeft de croissant van Caro op die we in Amerika hadden gekocht.

Om 11.00 uur krijg ik weer een update binnen over de vlucht. Er komt nog 20 minuten bij de vertraging. En even later nog eens 10. Pfff, al 2 uur vertraging. En we zijn zo moe, we willen naar huis! 

Om kwart over 12 is de gate bekend en we lopen er heen. Ook al is het boarden nog niet begonnen, er staat al een flinke rij. Wij gaan er ook maar in staan.

Het boarden begint. Wanneer wij aan de beurt zijn scannen we onze boarding pass, ik als laatste. We willen doorlopen maar ik word tegengehouden. Mijn koffertje is te groot zegt hij en ik moet hem inchecken. "Gaat niet gebeuren" zegt ik. Er zitten allemaal breekbare dingen in en ik weet hoe de bagageafhandelaars omgaan met de koffers. Nou, dan moest ik mijn totebag maar inchecken (ik heb de spullen die ik in het vliegtuig wil gebruiken, zoals mijn boek en flesje drinken, alvast in een totebag gedaan, zodat ik niet in het vliegtuig hoef te hannesen met het openmaken van het koffertje). Dus ik zeg, die stop ik wel in het koffertje. Mocht niet van hem omdat ik al achter de boarding gate was. Maar ik doe net of ik doof ben, maak koffertje open, doe totebag er in en we lopen door.

Ik zie om me heen mensen met grotere tassen en rugzakken dan mijn koffertje.

Caro en Maurice waren al doorgelopen en snapten niet waar wij bleven. En nu moest ik in het vliegtuig weer veel moeite doen om mijn koffertje open te maken en mijn spullen er weer uit te halen.

Wat erg fijn is, we hebben 6 stoelen met zijn 4en, we hoeven dus niet zo krap te zitten.

M

Om 13.15 uur vertrekken we dan eindelijk . 50 minuten later staat het vliegtuig alweer aan de grond. Inmiddels is het al 5 over 3, we zijn weer een uurtje vooruit gegaan.

De zelfscan paspoortcontrole gaat snel, we hebben niemand voor ons. Dus hup, snel door naar de bagageband. Maar dat schiet maar niet op! Achter de vlucht uit Londen staat 'bagage vertraagd. De bagage van vluchten uit Edinburgh en Napels, welke na ons zijn geland, zijn inmiddels al lang voorbij gekomen. Maar een uur nadat we geland zijn is er nog steeds geen koffer van de vlucht uit Londen op de band gekomen. Uiteindelijk begint de band dan te draaien en hebben we snel onze koffers. 

Gauw naar de parkeergarage en om half 5 rijden we de parkeergarage uit. Zo balen dit. Nu komen we ook nog eens in de spits en in de file terecht.

Om 19.00 uur zijn we in Maarssen. We rijden meteen door naar mijn moeder, lekker bij haar eten. We geven haar alvast het GAP vest, de rest van de cadeautjes zitten in de koffer, die krijgt ze morgen wel.

Na het eten krijgen we een inpakker en we gaan gauw naar huis. Buurvrouw Helma komt naar buiten om ons te verwelkomen. Ze vertelt dat Dobby al binnen is en dat ze Dribbel alleen de eerste dag van onze vakantie gezien heeft en daarna niet meer. En ze geeft aan onze reisverslagen te gaan missen, vaste prik 's ochtends bij een bak koffie zei ze. Grappig, mijn moeder zei eerder op de avond precies hetzelfde! Wel leuk om te horen!!

We brengen alle koffers naar binnen en Maurice en ik lopen naar de camping; kijken of we Dribbel vinden, maar helaas. Weer terug thuis begint het keihard te regenen. We wachten de bui af en ik ga daarna met Caro en Olaf nog een keer kijken op de parkeerplaats van de camping. Dribbel heeft tenslotte een enorme hekel aan regen. En ja hoor, hij reageert op mijn roepen. Olaf pakt hem op en we lopen gauw naar huis.

Ik geef hem te eten. Knuffel even met hem en ga dan naar bed. Nog even snel dit blog posten en dan ga ik slapen. Ik ben benieuwd hoe we de nacht doorkomen.

Stappen op 17 augustus: 3472 

Stappen op 18 augustus: 10.396

San Francisco, dag 2

Vroeg op vanochtend, om 7.00 uur gaat de wekker. Ik kleed me aan en loop naar de Starbucks om koffie te halen. Het is al best druk in de Starbucks maar ze zijn erg snel en al na een paar minuten heb ik mijn koffie.

Gauw terug naar de kamer waar we boterhammen roosteren en ontbijten.

Om half 9 verlaten we de kamer. Beneden aangekomen merk ik dat mijn telefoon nog op de kamer ligt, niet handig! Dus meteen weer terug de lift in, snel naar de kamer om telefoon te pakken en gauw weer terug.

Wanneer we het hotel uitlopen slaan we rechtsaf. We lopen langs het beginpunt van de cable car waar al een flinke rij staat en gaan naar de bus/F trolley halte op de hoek van Market en 5th street. Een mevrouw die daar al staat te wachten vraagt waar we heen moeten. We vertellen dat we de F trolley moeten hebben en ze laat in de app zien dat we nog 11 minuten moeten wachten. We kijken ondertussen naar de mensen die voorbijkomen en zien de brandweer met sirenes voorbij komen. De ladderwagens zijn hier wel ff een stuk groter dan in Nederland hoor!

Na een minuut of 10 is de F trolley er, we stappen in en vinden nog een zitplaats. We rijden door het financial district en komen uiteindelijk uit aan de waterkant. Bij pier 29 stappen we uit en lopen naar pier 33 vanaf waar de boot naar Alcatraz vertrekt.

We zijn wat vroeg en moeten nog even plaatsnemen in de 'wachtruimte'. Ik schrijf alvast een stukje blog. Na een minuut of tien mogen de mensen van de boot van 10.10 uur inchecken. We lopen meteen er naartoe en staan redelijk vooraan in de rij. Aan boord gaan we binnen op het benedendek zitten want buiten vinden we het te koud. 

Na zo'n 15 minuten varen komen we aan op Alcatraz island. Bij aankomst staat er een ranger die iets vertelt over de regels op het eiland, over de geschiedenis en wat je hier allemaal kunt zien en doen. Ze vertelt dat het gebouw achter haar een appartementengebouw was waar de bewakers met hun gezinnen woonden. De kinderen gingen iedere dag met de boot naar het vasteland om naar school te gaan.

We lopen door naar de cellhouse audio tour. Hier krijgen we een audioapparaatje en koptelefoon. Al lopend langs de cellen wordt het verhaal verteld door voormalige bewakers en gevangenen. 

De cellen zijn echt bizar klein, zo'n 1,5 meter breed en 3 meter diep. Er paste alleen een bed in. In één van de eerste cellen zien we de papier maché hoofden en de gaten in de muur waardoor Frank Morris en de broers John en Clarence Anglin in 1962 zijn ontsnapt en waar de film 'Escape from Alcatraz' met Clint Eastwood op gebaseerd is. 

Ook wordt er verteld over de 'slag om Alcatraz' op 2 mei 1946 waarbij 6 gevangenen probeerden te ontsnappen door de bewakers te overmeesteren en de sleutels te stelen. Het lukte ze om 9 bewakers vast te zetten in 2 cellen, maar de deur naar buiten openen kregen ze niet voor elkaar. Na 2 dagen werd de gijzeling, met hulp van de Amerikaanse marine beëindigd. 

In 1963 werd de gevangenis gesloten omdat de kosten te hoog werden. Alle benodigdheden zoals voedsel en water moest per boot gebracht worden en het zoute water zorgde ervoor dat het beton en ijzer van het gebouw werd aangetast waardoor het onderhoud erg duur werd.

Het eiland werd eind jaren 60 bezet door native americans die meer rechten eisten. Ze schilderden teksten op de gebouwen die tegenwoordig nog steeds te zien zijn.

Na de tour kijken we nog wat rond op het eiland en dan gaan we weer richting boot. Er ligt een boot maar die is net vol als wij er aan komen, dus we moeten even wachten op de volgende boot.

Om 10 voor één zijn we weer terug in San Francisco. Omdat we vanaf 13.00 uur in kunnen checken voor de vlucht van morgen zoeken we ergens WiFi op. Zodra dat gelukt is gaan we naar Pier 39.

We kijken wat rond bij de winkeltjes en kopen iets te eten bij het Crepes Café. Daarna lopen we naar het einde van pier 39 waar de zeeleeuwen op grote pontons liggen te slapen of vechten met elkaar. 

Ze liggen hier sinds de grote aardbeving in 1989. Waarschijnlijk zochten ze een rustige plek om bij te komen van de aardbeving. Echt geweldig om te zien!

Nadat we een tijdje hebben staan kijken lopen Caro en ik naar de winkel 'Christmas in San Francisco'. Gisteren heb ik de kerstwinkel in Sausalito al misgelopen omdat we ineens de ferry op moesten, dat gaat me geen 2e keer gebeuren.

Ik koop ieder jaar een kerstbal als aandenken aan onze zomervakantie. Zo ook nu, ik koop een kleine rode bal met 'San Francisco' en '2026' er op. 

We lopen weer verder, verlaten Pier 39 en gaan in de richting van Fishermens Wharf. We maken een foto van het beroemde bord en kopen in één souvenirshop magneten voor de verzameling en ook nog een kleine cable car kersthanger voor in de boom. (Foto's van de bal en hanger volgen later, wanneer we weer thuis zijn).

We lopen nog een stuk verder, langs The Cannery, naar Ghirardelli Square.

Inmiddels zijn we wel een beetje klaar met lopen, we hebben alles gezien wat we willen zien. En Maurice voelt zich helemaal niet top. We lopen nog even naar de Trader Joe (supermarkt) voor wat koekjes voor in het vliegtuig en Caro wil graag een Trader Joe totebag/boodschappentas kopen, deze tassen zijn helemaal viraal gegaan op TikTok. We vinden er geen koekjes naar ons zin, maar wel de totebags. Ze hebben alleen geen miniversie, maar het normale formaat is eigenlijk handiger. En ze kosten maar 4,99. Je mag er maar maximaal 2 per klant kopen (omdat sommige mensen er waarschijnlijk 20 kochten en ze duur gingen doorverkopen op Ebay). We kopen er ook 2, want het lijkt mij ook een hele fijne boodschappentas.

Aan de overkant, bij de Grocery Outlet, kopen we dan nog de koekjes voor in het vliegtuig en dan pakken we de cable car terug naar ons hotel.

Om kwart over 4 zijn we terug op de kamer. Alle 4 hebben we zere voeten en rug. We nemen even een welverdiende pauze en ik schrijf verder aan het blog.

Om 17.00 uur gaan we de koffers inpakken. We verwijderen van alle nieuwe spullen prijskaartjes en stickers en verplaatsen sommige spullen van de ene naar de andere koffer. Zo doen we de zwaarste dingen in de kleinste koffer. 

Op een gegeven moment zegt Maurice "weet iemand waar de autosleutels zijn?" We kunnen ons nog herinneren dat we ze ergens in een vak hebben gestopt, maar waar? Maurice dacht in het kleine handbagage-koffertje, maar daar zit alleen mijn huissleutel in en Caro kan zich herinneren dat ik had gezegd dat ik de sleutels niet bij elkaar in dezelfde koffer wilde hebben.

We halen alle koffers en tassen weer leeg, maar vinden geen autosleutels. Shit, en nu? Hoe komen we dan van Brussel naar huis? Ik besluit nog één keer de flap van de groene koffer te checken. Hier zit een Under Armour plastic tas in. Ik trek die er uit en ja hoor, daar zijn de autosleutels! Pfff, wat een opluchting!!! Reminder voor een volgende vakantie: maak een foto van de plek waar we de sleutels opbergen.

Voor het avondeten gaan we maar weer naar The Cheesecake Factory. Deze zit om de hoek en dan kan Caro tóch nog een keer haar favoriete gerecht eten. Het is buiten een stuk kouder geworden en de zeemist trekt ook alweer de stad in.

We moeten ongeveer 20 minuten wachten op een tafel, we krijgen dezelfde plek als gisteren! Is dat het plekje voor stomme toeristen ofzo?

De bediening is niet zoals we gewend zijn in Amerika. We moeten lang wachten totdat bestelling wordt opgenomen, lang wachten op de drankjes, lang wachten op eten, lang wachten op alles eigenlijk. Het ligt niet echt aan de serveerster denk ik, ik vermoed dat ze gewoon teveel tafels tegelijk moet bedienen.

Het eten smaakt weer prima hoor. Caro en ik delen deze keer niet, want ze wil dit keer alles zelf opeten. Ik kies daarom de Chicken Madeira. Wat ik natuurlijk niet op krijg, maar dat nemen we wel weer mee in een box, dat eet Olaf morgen wel als ontbijt. Net zoals de restjes van Maurice zijn Kip Katzu bowl. Zelf had Olaf een kleine pizza Margarita, hij wil namelijk graag cheesecake toe. Die hij trouwens meeneemt naar de hotelkamer.

Weer op de kamer gaat Maurice gelijk zijn bed in. Ik maak het blog nog af en ga ook nog even wat lezen. En dan voor de laatste keer in Amerika slapen deze vakantie. Morgen vliegen we weer naar huis. En ook al vind ik het jammer dat deze mooi reis voorbij is, ik kijk ook wel weer uit naar ons eigen huis.

 

Hotel: The Barnes SanFrancisco, Tapestry Collection by Hilton

Stappen: 13.169

Temperatuur vandaag: 20

San Francisco, dag 1

Ik heb helaas niet best geslapen vannacht. Ik had zo'n ruzie met de kussens. 1 vind ik te weinig, 2 weer teveel en zorgde voor pijn in mijn nek. Ook vond ik het dan weer te warm, dan weer te koud, door de airco die iedere keer aan en uit gaat. Om kwart over 7 geef ik het maar op en ga het nieuws lezen op mijn telefoon en kijk of er nog reacties zijn op het blog. Om 9 uur worden Caro en Maurice wakker, Olaf slaapt nog lekker door.

Caro en ik gaan naar de Starbucks die naast het hotel zit om koffie te halen voor Maurice en mij en een Lemon Loaf cake voor Caro. We drinken de koffie op de kamer op en eten daar ook een boterham. Ondertussen koop ik in de Muni-app 4 dagkaarten voor het openbaar vervoer.

Om half 11 is iedereen eindelijk helemaal klaar en kunnen we de deur uit. Rechtsaf ga je naar het startpunt van de cable car, het punt waar hij draait. Maar daar is het altijd enorm druk dus we gaan linksaf naar de halte. Daar staan ook al best wat mensen te wachten. 

Het duurt best lang voordat er een cable car komt en wanneer hij dan komt kunnen er maar 2 mensen bij. Dat schiet niet op! We besluiten om dus maar een stuk te gaan lopen, heuvelopwaarts, en daar dan te wachten bij een halte waar niemand staat. Maar als we daar staan krijgen we van 2 cable cars te horen dat ze vol zitten. Pfff, we zijn al bijna een uur bezig! In die tijd waren we er lopend al geweest.

We besluiten om dan maar verder te lopen. Maar ineens zien we een bijna lege cable car uit een zijstraat komen die ook nog eens de juiste richting op gaat, richting Hyde Street. Mooi! We lopen er snel heen, laten onze kaartjes zien en stappen in.

We zijn blij dat we toch nog met de cable car kunnen, want we doen nog een paar keer flink stijgen en dalen. We rijden langs een halte waar heel veel mensen staan, dat blijkt Lombard Street te zijn, die bochtige straat waar we gisteren met de auto doorheen zijn gereden. Daar kunnen we vanmiddag nog wel langs gaan. Maar we gaan nu eerst naar Blazing Saddles om fietsen te huren. We huren 4 gewone fietsen, geen ebikes want die zijn 2x zo duur. We rijden even een testrondje en Olaf krijgt een helm omdat hij nog geen 18 is. Hij baalt natuurlijk. Wij zeggen dat hij hem op moet wanneer we weg fietsen maar zodra we de straat uit zijn mag hij hem van ons afdoen.

Omdat we lange broeken aan hebben met best wijde pijpen en de fiets geen kettingkast heeft krijgen we elastieken die we om onze enkels doen. Wow, wij gaan fashionable fietsen! Vooral ik, in mijn zwarte broek, zie er uit alsof ik een Volendammer broek aan heb.

We beginnen aan onze fietstocht. Het eerste stuk is nog vlak, langs het water. Maar bij Fort Mason moeten we al een steile heuvel op, pfff, dat is afzien! Daarna gaat het weer een heel stuk vlak over een héél druk pad vol met fietsers en hardlopers, tegen de wind in. We stoppen bij Fort Point want het uitzicht op de brug voor ons en de stad achter ons is echt schitterend vanaf dit punt. Het is een populaire plek voor de inwoners van San Francisco om hun vrije zaterdag doir te brengen. Er zitten hele groepen mensen te bbq-en.

Na het maken van wat foto's fietsen we verder. We gaan nu echt richting brug. Het eerste stuk is nog best pittig, maar eenmaal op de brug zelf fietst het prima. Alleen die wind! 

In het weekend moeten fietsers de westkant van de brug gebruiken. Dit is een pad alleen voor fietsers. Door de week moeten fietsers het pad aan de oostkant gebruiken waar ook de voetgangers lopen en dat is echt heel vervelend fietsen weten we nog van het fietsen over de Brooklyn Bridge in New York!

Nadeel van al die toeristen zonder fietservaring is dat ze geen idee hebben hoe ze moeten reageren in het verkeer en ze doen soms echt hele domme dingen. Zo fietst Caro achter 2 aziatische jongens die opeens, zonder achterom te kijken, zomaar stoppen op de brug. Caro fietst best dicht achter ze en kan ze niet meer ontwijken en botst keihard tegen ze aan. Caro schrikt enorm en moet huilen van de klap en de schrik. Ik scheld de jongens uit voor idioten en roep ze toe dat je nooit zomaar moet stoppen midden op de weg.

We fietsen maar weer verder en onder aan de brug stoppen we even zodat Caro even bij kan komen. Als ze van de schrik is bekomen rijden we verder. 

We volgen de bordjes richting Sausalito. We gaan eerst een heel stuk best steil naar beneden om even later weer bergop te gaan. Daat haal ik niet, ik stap af en loop het stuk bergop. Wanneer de weg weer vlakker wordt ga ik weer fietsen. Maar mijn fiets doet raar, hij fietst ineens heel zwaar, terwijl hij nog in versnelling 1 of 2 staat (van de 7). Olaf fietst achter mij en zegt dat mijn ketting raar doet, hij draait niet goed. We stappen dus weer af en Maurice en Olaf kijken er even naar. Ze krijgen het gelukkig wel weer goed, alhoewel ik daarna wel het gevoel hou dat ik in een lagere versnelling rij dan dat ik hem heb staan.

We fietsen Sausalito in, het is ook heel druk met autoverkeer dus we moeten goed opletten. Wat een leuk dorpje is dit! We parkeren onze fietsen, zetten ze met de sloten aan elkaar en lopen Sausalito in. We kijken wat rond in wat winkeltjes en kopen een ijsje. Nou ja, ijsje, laat dat -je maar weg! Gelukkig delen Caro en ik onze Rainbow Sorbet, maar alsnog hebben we moeite om het ijsje op te krijgen. Olaf haalt bij een andere ijssalon een ijsje (banaan-chocolatechip en chocolade) alleen daar zijn de ijsjes een stuk kleiner!

Als het ijs op is lopen we naar de ferry die net aangekomen is. We vragen hoe laat hij weer vertrekt en horen dat dat over 20 minuten is. We kopen kaartjes voor de ferry, gaan onze fietsen ophalen en fietsen weer terug naar de ferry.

De overtocht duurt ongeveer een half uur en brengt ons naar pier 1. Vanaf daar moeten we nog een kwartier fietsen om terug te komen bij Blazing Saddles waar we onze fietsen weer inleveren. 

Vervolgens willen we naar Lombard street. Ik wil met de cable car, de rest zegt "het is maar 4 blocks". Ja, maar wel steil omhoog! Met mijn tong op mijn tenen kom ik uiteindelijk aan bij Lombard Street. Aan de bovenkant van de bochtige straat. Maar we willen hem graag van beneden zien. Dus via de trappen aan de zijkant lopen we naar beneden waar we een aantl foto's maken.

Hierna lopen we verder naar beneden, naar Mason street waar we de cable car pakken naar Powell Street. Het eerste stuk moeten we binnen staan, maar halverwege gaan er mensen uit en kunnen Caro, Olaf en Maurice hangen aan de buitenkant wat ze zo graag wilden.. 

Bij het eindpunt op Powell Street stappen we uit. Maurice en Olaf kijken even bij het draaipunt terwijl Caro en ik de Sephora in gaan. Caro wil graag nog een lipgloss van Rhode te kopen. En ze moet er ook eentje op bestelling kopen voor haar vriendin Joany.

Het is inmiddels tijd om een hapje te gaan eten en we lopen naar The Cheesecake Factory die in Macy's zit, op de 8e verdieping.

Caro en ik delen weer ons favoriete gerecht, de Herb-Parmesan crusted kip en de mannen nemen allebei een pastagerecht. We hebben weer heerlijk zitten smullen en Caro verzucht "waarom hebben we dit niet in Nederland?" Maar dan is het niet meer zo speciaal hè, wanneer je dit ook gewoon thuis kunt krijgen!

Maurice voelt zich al sinds vanmiddag niet zo lekker, hij heeft hoofdpijn en wordt verkouden. Na het eten gaat hij samen met Olaf meteen naar het hotel (dat om de hoek zit). Caro en ik doen nog een rondje door de Macy's voordat wij ook naar het hotel lopen.

Ik ga mijn haren wassen en terwijl dat droogt schrijf ik het blog. Morgen moeten we vroeg op, we hebben tickets voor de boot naar Alcatraz om 10.10 uur. Dat wordt dus wekker zetten!

O ja, Olaf en ik hebben trouwens net ook de andere 2 KitKat reepjes getest. De Matcha is blegh, de sinaasappel vind ik erg lekker, Olaf niet.

Hotel: The Barnes San Francisco, Tapestry Collection by Hilton

Stappen 13.321

Temperatuur vandaag: 21