Ik word om kwart over 7 wakker. Heb niet zo lekker geslapen. Ik vond het, ondanks de airco, erg warm op de kamer. En ik heb denk ik ook wat onrustig geslapen doordat Caro ziek is. Iedere keer wanneer ik wakker werd checkte ik haar even, maar ze is er vannacht niet meer uit gegaan om over te geven gelukkig.
Ze wordt iets na mij wakker en geeft aan zich wel iets beter te voelen. Ze heeft nog niet echt zin in ontbijt, maar eet een paar soepstengels die we gisteren voor haar gekocht hebben.
Maurice, Olaf en ik gaan met zijn 3en naar het ontbijt dat we buiten aan een tafeltje opeten. Terwijl we eten boek ik een hotel voor morgenavond. Hotels.com is eindelijk bijgewerkt en we kunnen de gespaarde punten inzetten.
Weer terug op de kamer is Caro inmiddels gedoucht en aangekleed. Alle spullen worden weer in de auto gezet en om kwart voor 10 rijden we weg bij het hotel, weer terug naar Yosemite. Dit keer om Mariposa Grove te bezoeken, het stuk van Yosemite NP waar de grote Sequoia bomen staan.
Meteen na de parkingang is er een grote parkeerplaats. Hier moet je je auto parkeren en dan ga je met een shuttlebus verder naar Mariposa Grove. Het plan was om de Giant Loop Trail van 3,2 km te gaan lopen, maar Caro voelt zich toch niet goed. We zeggen tegen haar dat we gewoon proberen een stuk te lopen en mocht het niet gaan dan stoppen we.
We lopen langs een aantal gigantische bomen tot aan de Grizzly Giant, de oudste sequoia hier. Geschat wordt dat deze boom al meer dan 3000 jaar oud is! Hij is 64 meter hoog en de omtrek is 28 meter. De diameter op ooghoogte is 7,8 meter. Een gigantische boom dus!
Caro voelt zich nu echt niet lekker en geeft aan weer misselijk te zijn. Ze gaat samen met Maurice op een bankje zitten en Olaf en ik lopen nog een klein stukje door, naar de California Tunnel Tree.
In 1895 werd er een tunnel gemaakt in deze boom zodat men er met een koets doorheen kon rijden. In die tijd gebeurde dit bij meerdere Sequoias. Deze California Tunnel Tree is de enige die nog overeind staat en nog leeft.
Na het maken van een foto (waarvoor we in de rij moesten staan trouwens!) lopen we weer terug naar Caro en Maurice. We blijven even staan kijken nasr een eekhoorntje dat heerlijk zit te knagen aan een dennenappel die groter dan hem is.
En dan lopen we langszaam weer terug naar de halte van de shuttlebus. Het is er flink druk en in de eerste bus kunnen we niet mee. Terwijl we staan te wachten begint het zachtjes te regenen.
De volgende bus komt gelukkig al snel en na een korte rit komen we weer aan bij de auto. Ik stel de navigatie in op het hotel voor vanavond in Morro Bay, nog zo'n 3,5 uur rijden.
Was de temperatuur in Yosemite maar 21 graden, na een half uurtje rijden is het gewoon alweer 34 graden.
De omgeving waar we doorheen rijden is erg droog en dor. Veel bomen en struiken zijn bruin door droogte, het doet daardoor een beetje herfstig aan. Wat een verschil met het groene Yosemite!
We maken een stop in Fresno. We tikken hier de 100 graden (38°C) gewoon weer aan hoor! Best een gekke ervaring die grote temperatuurverschillen op een uur rijden van elkaar. Het plan is om 's middags een uitgebreide lunch te doen en dan vanavond niet uit eten te gaan. Het plan was om naar een Texas Roadhouse te gaan, maar die is nog niet open op het tijdstip dat wij er zijn. Dus dan maar naar de Olive Garden, ook omdat Caro aangeeft wel trek te hebben in hun breadsticks.
We eten weer lekker hier en Caro heeft naast de breadsticks ook een paar stukjes van haar favoriete gebakken ravioli op. En het blijft allemaal binnen! Ook al voelt ze zich wel misselijk.
Na het eten gaan we nog even naar de Target om brood en ham te halen voor het ontbijt en om advies te vragen wat Caro kan doen aan haar oren die dicht zitten. Ze gebruikt al regelmatig neusspray maar dat helpt niet. De apotheker adviseert een middel dat moet helpen bij verstopte sinussen en de pijn moet verminderen. Hopelijk gaat dit werken.
Fresno is het hart van de Amerikaanse lamdbouw, en rondom de stad zie je veel velden met gewassen. Als we de stad uitrijden zie we mijlenlang niets anders dan pistachebomen, amandelbomen en druivenranken.
Niet een hele interessante route dit. Kilometers lang alleen maar dorre, gele heuvels.
Maurice wordt het rijden dan ook zat dus we maken even een stop bij de Starbucks voor een frapuccino.
Wanneer we onze weg vervolgen zien we schuin voor ons rook, waarschijnlijk één van de vele natuurbranden die er momenteel zijn in Californië.
Rond half 7 zijn we dan eindelijk bij ons hotel. Vanuit ons hotelraam zien we de top van Morro Rock, de gigantische rots die hier in de baai ligt, al.
We rusten even een half uurtje uit op de kamer en lopen dan de straat uit naar de zee. Wel allemaal met een vest of trui aan, want het is maar 17 graden!
Aangekomen bij zee horen we zeeleeuwen en zien ze een eind verderop op een vlot in zee liggen.
We lopen de T-pier op vanaf waar we een mooi zicht hebben op Morro Rock en de zonsondergang.
Maar leuker vinden we het om te kijken naar de zeeotters die hier rondzwemmen. Wat geweldig om te zien! Je hoort ze schepen en krabben kapotslaan op een steen die ze op hun buik hebben liggen en het kraken van de krab wanneer de otter hem opeet.
Nadat de zon zo goed als onder is lopen we weer terug naar het hotel.
Caro gaat al vroeg weer slapen, ik maak het blog af en de mannen lezen of kijken iets op de Ipad. En zo is er alweer een dag om, het einde van de reis komt al een beetje in zicht.
Hotel: Harbor House Inn -Morro Bay
Stappen: 10.379
Temperatuur: van 21 naar 40 naar 17!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten