Run Forrest, run!

Na een slechte nacht (ik lag naast de airco die enorm stinkt en ijskoud was) word ik om 6.15 uur wakker van Caro die het gordijn opzij schuift. Het is al licht buiten. O ja, de zonsopkomst is om 6.24!

We gaan samen het balkon op, genieten van de zonsopkomst en maken tientallen foto's. Mooi dit zeg!!!

Als de zon op is gaan we weer naar binnen

 Caro gaat weer slapen. Ik doe nogmaals een poging om het blog van gisteren online te zetten, maar dat lukt helaas nog steeds niet. Polarsteps lukt wel, dus ik post daar het verslag van gisteren én eergisteren.

De rest slaapt nogal altijd dus ik pak mijn ereader en ga wat lezen. Tegen 8 uur ben ik er klaar mee en ga me aankleden. Ik wil koffie gaan halen. Maurice en Caro worden ook wakker, Maurice gaat mee koffie halen dus hij kleedt zich snel aan. We lopen naar het restaurant en bestellen 2 koffie 'to go'.

Weer terug op de kamer pakken we de broodrooster er weer bij en gaan we ontbijten. Vervolgens wordt alles weer ingepakt en in de auto gezet en om 9.15 uur check ik uit en gaan we weer op pad.

Allereerst gaan we naar 'Forrest Gump Point'. Dit is het punt waar in de film Forrest Gump na 3 jaar, 2 maanden, 14 dagen en 16 uur stopt met rennen.

We zijn niet de enigen die hier graag een foto willen maken. We parkeren de auto langs de weg en lopen naar het punt waar iedereen foto's staat te maken. Je moet wel goed opletten want het is natuurlijk gewoon een doorgaande weg en auto's razen met 80 km per uur voorbij.

Er staat weer zo'n stel dat honderdduizend foto's in tienduizend verschillende poses maakt. Hallo! Je bent niet alleen op de wereld hè!

Achter ons staan ook Nederlanders, we vragen hen een foto van ons te maken. Daarna maken wij hem weer van hun.

We zijn zo klaar met foto's maken. Ik maak nog wat foto's van Caro en zie dat het 'honderdduizend-foto's' stel alwéér op de weg staat voor nóg meer foto's.

We stappen weer in de auto en rijden naar Monument Valley-Navajo Tribal Park. Bij de toegangspoort mogen we 55 dollar aftikken ($ 10 pp en $ 15 voor de 17 mile drive).

We besluiten eerst de 17 mile drive te gaan rijden. Dit is een onverharde, erg hobbelige weg die tussen de buttes door gaat. Maurice moet soms flink sturen om gaten in de weg te vermijden. Maar het is het gehobbel en geschud zéker waard. Wat is dit indrukwekkend mooi!!!

We maken af en toe een fotostop. Bij de eerste 2 stops stappen we uit de auto om foto's te maken, de rest van de stops doen we gewoon het raam open en maken we foto's vanuit de auto. We willen de airco niet uit hahaha!

Tijdens de rit verandert de tijd een paar keer, we rijden van de ene tijdzone naar de andere, en weer terug. Heel verwarrend vind ik het.

Na ruim een uur zijn we weer terug bij het beginpunt. We parkeren de auto, hij zit onder het rode stof!

We lopen naar de rand van de parkeerplaats vanaf waar je een geweldig uitzicht hebt op de buttes. 

We maken een aantal foto's en proberen een selfie met zijn 4en te maken. Maar ja, Olaf maakt de selfies, dus dan krijgen we selfies waar Caro amper opstaat omdat ze de kleinste is (hij pest zijn zus graag met haar lengte).

In de giftshop kopen we een metalen bord van Monument Valley en Caro koopt een mooie, witte dromenvanger.

Wanneer we weer in de auto zitten stel ik de navigatie in op Page, 199 km rijden. En ik denk dat we zo'n 180 km door the middle of nowhere rijden. Kilometers lang zien we geen huis of ander gebouw staan. 

De omgeving is schitterend, maar ik denk wel meteen "er moet hier niets met je gebeuren!".

Wanneer we in Page aankomen is één van de eerste dingen die we zien een Shell station. Hier stoppen we, niet om te tanken, maar vanwege de zandsteengrot die achter het tankstation ligt. We parkeren achter de Shell en lopen in een minuut of 5 door mul zand omhoog naar de grot. 

Als wij er aankomen zijn er nog wat mensen in de grot, maar al snel zijn we er alleen en kunnen we op ons gemak foto's maken. Wanneer er weer mensen aan komen lopen wij weer terug naar de auto.

We rijden naar de Walmart. Het drinken gaat hard met deze temperaturen dus we moeten weer nieuw drinken kopen.

Ons hotel zit tegenover de Walmart. We zijn er rond 14.00 uur, inchecken kan officieel pas om 15. We zijn weer een uur teruggegaan in de tijd, het verschil met Nederland is weer 9 uur dus voor ons is het eigenlijk al 15.00 uur. Het is echter geen probleem dat we zo vroeg zijn, we kunnen nu al inchecken. We krijgen kamer 330, op de bovenste verdieping.

Wanneer we op de kamer zijn bespreken we wat we gaan doen. Ik wil eigenlijk een was draaien, maar we zijn wasmiddel vergeten te kopen bij de Walmart! 

Hier vlakbij is Horseshoe Bend, een beroemde, hoefijzervormige bocht van 270 graden in de Colorado-rivier. Vanaf bovenaf kijk je zo'n 300 meter naar beneden naar deze bocht. Maar het is buiten 41 graden, te warm om nu te gaan.

Olaf wil héél graag naar de nieuwe Spiderman film die gisteren in première is gegaan en hij heeft al gezien op internet dat er hier in Page een bioscoop is en dat hij om 15.00 uur draait. Misschien best een prima plan, met deze hitte. En dan kunnen we daarna alsnog naar Horseshoe Bend.

Om kwart voor 3 zijn we bij de bioscoop, het is een klein gebouw met maar één zaal. Een kaartje kost maar 6 dollar. We zijn niet de enigen die dit idee hebben, de zaal zit bijna vol. Olaf en ik zoeken alvast een plekje terwijl Maurice en Caro drinken en popcorn kopen.

Ik ben geen fan van Marvel films, maar de Spiderman-films kan ik nog wel hebben. En ook deze film vind ik best leuk. 

Iets voor 18.00 uur is de film afgelopen. Wanneer we buiten komen merken we dat het nóg warmer is buiten. Het is 109°F (43°C). Is dat niet te warm? Ik zoek op internet hoe lang het lopen is naar Horseshoe Bend en lees dat het 1,5 km lopen is er naar toe, deels door het zand en dat er nergens schaduw is. 

We besluiten om het niet te doen. Jammer, ik had het graag willen zien. Maar bij 43 graden en in de brandende zon lopen lijkt ons niet verstandig.

We rijden dan maar naar Wahweap Overlook. Een hoog uitkijkpunt vanaf waar je uitkijkt over Glen Canyon en Lake Powell. Het waait enorm daar boven. Geen verfrissend windje helaas, maar een warme föhn. We kijken even naar het uitzicht en gaan dan gauw weer terug de auto in.

We rijden naar restaurant Dam Bar&Grill, een Amerikaanse sportsbar waar je pizza, pasta, burgers en steaks kunt eten. Caro bestelt een pizza, ze krijgt echt een enórme pizza voor haar neus! Die gaat ze nooit op krijgen.

Olaf heeft enchiladas en Maurice en ik allebei een steak. Eindelijk krijgen we bij het eten een salade. Ik vind de salades in Amerika namelijk altijd erg lekker. 

Het eten smaakt ons allemaal goed. Caro krijgt inderdaad de pizza niet op, dus we vragen om een box. Wellicht dat Olaf dat nog wel op eet.

Voordat we naar het hotel rijden gaan we eerst nog een keer naar de Walmart. Nu om wasmiddel te kopen. Dan kan ik morgen in het volgende hotel een was draaien.

Weer terug op de kamer trekken Maurice en Olaf hun zwembroek aan. Zij gaan naar het zwembad. Caro gaat douchen en ik schrijf het blog. Hopelijk gaat het online zetten dit keer wel in één keer goed!

Hotel: Days Inn&Suites by Wyndham

Mijl gereden:

Stappen: 5670

Temperatuur vandaag: 43 graden