Ik ben weer als eerste wakker. Allereerst check ik reacties op het blog en daarna ga ik een beetje scrollen op mijn telefoon. Tegen 8en vind ik het mooi geweest. Ik kleed me aan en ga dan de tassen met outlet-aankopen uitpakken en verdelen over de koffers.
Wanneer de anderen klaar zijn gaan we ontbijten en alles inpakken. Om 9.15 zijn we klaar om te gaan. Ik zie dat het nu al 110 graden is, 43 graden, en ben blij dat we hier niet nog een hele dag hoeven te blijven.
Olaf levert bij de receptie de sleutels in en dan rijden we naar het naastgelegen Visitor center om magneten te kopen.
De navigatie staat op het hotel, 330 km rijden vandaag. We rijden door een bijna compleet verlaten Death Valley; héél af en toe zien we een andere auto.
Wanneer de anderen klaar zijn gaan we ontbijten en alles inpakken. Om 9.15 zijn we klaar om te gaan. Ik zie dat het nu al 110 graden is, 43 graden, en ben blij dat we hier niet nog een hele dag hoeven te blijven.
Olaf levert bij de receptie de sleutels in en dan rijden we naar het naastgelegen Visitor center om magneten te kopen.
De navigatie staat op het hotel, 330 km rijden vandaag. We rijden door een bijna compleet verlaten Death Valley; héél af en toe zien we een andere auto.
Bij de Mesquite Flat Sand Dunes maken we een stop. Deze zandduinen geven echt een woestijn-gevoel. Caro en ik gaan de auto uit, de mannen blijven zitten want ze hebben geen dichte schoenen aan en het zand is héél heet.
We lopen naar de duinen. Caro wil niet het zand in en blijft aan de rand staan. Ik loop alleen de duinen in en maak een aantal foto's.
Het is prachtig, maar met deze temperatuur en de brandende zon kun je niet genieten van het uitzicht. Gauw weer terug naar de auto.
We vervolgen onze weg richting uitgang van het National Park. We zien een bord staan waarop staat dat je, in verband met oververhitting van je motor, de komende 20 mijl je airconditioning uit moet zetten. Dat is echter nog een oud bord, tegenwoordig kunnen auto's beter tegen extreme hitte en is dit niet meer nodig, gelukkig!
We gaan de bergen in en snappen wel waarom je vroeger, bij oudere auto's, dit advies kreeg. Onze auto moest namelijk hard werken op deze weg! We stijgen dan ook flink en rijden over een bergweg met heel veel bochten. Er lijkt geen einde aan te komen, maar uiteindelijk wordt de weg weer vlak en verlaten we ook Death Valley.
Blij dat we die hitte achter ons kunnen laten. Caro maakt de opmerking dat ze dit het minst leuke National Park vindt tot nu toe. En ik moet bekennen dat het ook niet mijn favoriet is. Ik heb gewoon niet zoveel met de doodsheid van dit park. Woestijn is gewoon niet mijn ding, geef mij maar bossen en meren. Of rode rotsen zoals Zion.
We lopen naar de duinen. Caro wil niet het zand in en blijft aan de rand staan. Ik loop alleen de duinen in en maak een aantal foto's.
Het is prachtig, maar met deze temperatuur en de brandende zon kun je niet genieten van het uitzicht. Gauw weer terug naar de auto.
We vervolgen onze weg richting uitgang van het National Park. We zien een bord staan waarop staat dat je, in verband met oververhitting van je motor, de komende 20 mijl je airconditioning uit moet zetten. Dat is echter nog een oud bord, tegenwoordig kunnen auto's beter tegen extreme hitte en is dit niet meer nodig, gelukkig!
We gaan de bergen in en snappen wel waarom je vroeger, bij oudere auto's, dit advies kreeg. Onze auto moest namelijk hard werken op deze weg! We stijgen dan ook flink en rijden over een bergweg met heel veel bochten. Er lijkt geen einde aan te komen, maar uiteindelijk wordt de weg weer vlak en verlaten we ook Death Valley.
Blij dat we die hitte achter ons kunnen laten. Caro maakt de opmerking dat ze dit het minst leuke National Park vindt tot nu toe. En ik moet bekennen dat het ook niet mijn favoriet is. Ik heb gewoon niet zoveel met de doodsheid van dit park. Woestijn is gewoon niet mijn ding, geef mij maar bossen en meren. Of rode rotsen zoals Zion.
In Lone Pine, het eerste dorpje dat we tegenkomen na Death Valley, gooien we de benzinetank weer vol. We merken dat we weer in Californië zijn, de prijs is $ 5,69 per gallon.
We vervolgen onze weg, het is nog een klein uurtje rijden naar de volgende stop: Erick Schat Bakkerij in Bishop. Jacob, de vader van Erick, is in de jaren 50 vanuit Utrecht naar Amerika geëmigreerd en is gaan werken bij een van oorsprong Oostenrijkse bakkerij en heeft de zaak later overgenomen.
Binnen is het echt bizar druk. We kijken wat rond in de winkel. Van de Nederlandse roots is, wat de producten betreft, weinig meer te merken. We zien geen typisch Hollands gebak, alleen tijgerbollen, Nederlandse amandelkoekjes en een soort moorkoppen. O ja, en pakken speculaas en mini stroopwafels. Die laatste zijn van Gewoon, het huismerk van o.a. de Vomar! Maar geen typisch Nederlands brood of een saucijzenbroodje ofzo.
Wel verkopen ze er Delfsblauwe producten en magneten in de vorm van tulpen of klompen. Ook hangt er een groot portret van Willem-Alexander en Maxima.
We komen een croissant en chocoladebroodje, wat kaas-baconstengels en een knoflook/kaas-focaccia. Het smaakt allemaal goed.
Bij de McDonald's aan de overkant halen we een koud drankje. Caro vindt hier de frozen cola namelijk zo lekker.
Naar het hotel is het nog zo'n 3 kwartier rijden. We zien voor ons een regenbui hangen en op een gegeven moment rijden we er zelfs naast. Best een gek gezicht.
Om 14.00 uur komen we bij ons hotel. Helaas kunnen we echt pas om 16.00 uur inchecken. We besluiten om dan maar naar de meren te rijden waaraan Mammoth Lakes zijn naam heeft te danken. We komen eerst aan bij een klein meer. We stappen even uit om een foto te maken. De temperatuur is hier trouwens erg aangenaam, een graad of 28.
We rijden weer door en komen aan bij een groter meer. Hier parkeren we de auto en we lopen naar de waterkant. Mooi hier hoor!
We besluiten dat we hier wel willen wachten totdat het tijd is om in te checken. Bij onze auto is een lege parkeerplek waar een picknicktafel bij staat. We besluiten daar maar even te gaan zitten. Caro en ik pakken ons moordmysterie-puzzelboek er maar weer eens bjj. Na een kwartiertje ofzo komt er een man naar ons toe. Zij willen op die plek camperen dus we moeten helaas weer weg.
We stappen in de auto en gaan op zoek naar picknicktafels die niet bij een kampeerplek staan maar die vinden we helaas niet. We rijden dan maar weer naar het dorp en zien een klein winkelgebied. We stoppen daar even en bespreken wat we nu gaan doen. Inmiddels is het kwart voor 4, laten we maar weer naar het hotel rijden, hopelijk kunnen we nu wel inchecken.
Dat is gelukkig nu wel mogelijk. We krijgen een kamer op de eerste verdieping en moeten dus alles de trap op sjouwen. En ik bedoel ook echt alles want we zitten in beren gebied en de man bij de receptie zei dat we niets in de auto mochten laten liggen wat naar eten of cosmetica ruikt.
We verzamelen alle vuile was en rijden naar een wasserette in het dorp. Terwijl de wassen draaien puzzelen Caro en ik weer verder. Maurice heeft zijn boek bij zich en Olaf kijkt een film op zijn Ipad.
Als de was in de droger is geweest en daarna is opgevouwen gaan we weer naar de auto en rijden we naar een pizzeria, Caro heeft trek in pizza vanavond.
Na het eten rijden we nog even naar The Village waar we even snel een rondje doorheen lopen. Het geeft hier echt een wintersport-vibe.
En dan terug naar het hotel waar iedereen nog moet douchen. Morgen slapen we in een tent in Yosemite en hebben we geen eigen sanitair, dus we douchen hier wel en morgen een keertje niet.
O, en het zou dus kunnen zijn dat we geen of heel slecht WiFi hebben dus ik weet niet of er morgen een nieuw blog is.
Stappen: 4060
Temperatuur vandaag: van 45 naar 26
Dat is een behoorlijk temperatuurverschil. Ik zie zelfs vesten! 😁. Ook wel even lekker
BeantwoordenVerwijderenWat geweldig om je blog te lezen! Wat een verschillen in omgeving hebben jullie al gehad. De foto's gemaakt in Canyon zijn zo mooi!! Prachtig. En van de hoodoos! Nou hopelijk wordt het niet erg afzien in jullie tipi vandaag.... Have fun!! Xxxx Marita
BeantwoordenVerwijderen