Gisterenavond ging bij mij al vroeg het licht uit, om half 10 lag ik al te slapen. In ben een keer om 3 uur wakker geworden en daarna weer om 5. Dat is toch een prima nacht, 7,5 uur slaap?
Ik pak mijn telefoon, reageer op appjes en berichten op het blog en Polarsteps en feliciteer nichtje Sharon die vandaag gewoon alweer 30 jaar wordt!
De rest slaapt gewoon nog lekker door. Om 6 uur wordt de rest ook wakker. Maurice en ik kleden ons aan en gaan bij de receptie koffie en thee halen. Ze hebben ook wat voorverpakte muffins liggen, maar we houden het lekker bij onze eigen geroosterde boterhammen.
Om half 8 checken we uit. Ik vertel de man bij de receptie nog over de WhatsApp phishing-berichten die ik een tijdje terug heb gekregen over onze boeking bij dit hotel. Ze waren er al van op de hoogte maar hij waardeert het dat ik het meld. Hij vertelt dat hij al uren aan de telefoon heeft gezeten met Booking.com hierover.
Bij het naar buiten lopen zie ik dat het 97°F is (36 graden), blij dat we deze plek weer mogen verlaten!
We rijden Needles uit en bijna meteen rijden we de staat Arizona binnen.
We gaan vandaag een stuk van route 66 rijden. Eerste stop vandaag is Oatman. We zijn er om iets over 8. We rijden eerst door de hoofdstraat met de auto, keren aan het einde om en rijden weer terug naar de parkeerplaats die we aan het begin zagen.
Omdat we er zo vroeg zijn, zijn de meeste winkeltjes nog dicht. We lopen langs de oude gebouwen uit de tijd dat dit een druk goudzoekersstadje was ( eind 19e eeuw) en zien een aantal ezeltjes in de straat lopen. Dat is dus waar Oatman om bekend staat, deze 'wilde' ezels, burros genoemd. Deze ezeltjes zijn afstammelingen van de werkdieren die door de mijnwerkers zijn achtergelaten toen de mijnen werden gesloten.
Er lopen 2 baby-ezeltjes tussen, zó schattig! Eentje heeft een sticker op zijn hoofd met 'Do not feed me'. Omdat we niet weten of ze vriendelijk of gevaarlijk zijn bekijken we ze van een afstandje.
Bij een antiekwinkel/souvenirshop staan er 4 voor de deur. Deze winkel is al open dus we gaan even naar binnen. We kijken wat rond en kopen weer een metalen bord voor aan de schutting.
Bij de kassa liggen 'brothel-tokens'. Ik vraag aan de oudere dame bij de kassa hoe dat werkte. De mannen konden in de saloon bij de bar zo'n token kopen. Deze gaven ze dan aan een prostituee en die wisselde hem na afloop weer in voor geld.
We praten wat verder met de vrouw, over het weer en over de ezeltjes. Ze heeft de ezels allemaal een naam gegeven. Het kleine ezeltje, degene die nog geen sticker heeft, heet Joany, net zoals Caro's BFF thuis! De ezels zijn heel vriendelijk en je kunt ze gewoon aaien zegt ze.
Ze geeft Caro een zakje ezelvoer en zegt "Take it Honey, you can feed them". Caro en Olaf nemen allebei een handje voer dat ze aan de volwassen ezels geven. De ezels vinden het heerlijk en proberen het zakje voer bij Maurice te pakken. Wat is dit leuk! Ik heb ook een beetje voer in mijn hand genomen, de ezel eet het verrassend voorzichtig van mijn hand.
Daarna ga ik de kleine Joany aaien, ze is er lekker bij gaan liggen. Caro wil een foto van haar met het kleine ezeltje zodat ze deze naar haar vriendin kan sturen.
Bij het naar buiten lopen zie ik dat het 97°F is (36 graden), blij dat we deze plek weer mogen verlaten!
We rijden Needles uit en bijna meteen rijden we de staat Arizona binnen.
We gaan vandaag een stuk van route 66 rijden. Eerste stop vandaag is Oatman. We zijn er om iets over 8. We rijden eerst door de hoofdstraat met de auto, keren aan het einde om en rijden weer terug naar de parkeerplaats die we aan het begin zagen.
Omdat we er zo vroeg zijn, zijn de meeste winkeltjes nog dicht. We lopen langs de oude gebouwen uit de tijd dat dit een druk goudzoekersstadje was ( eind 19e eeuw) en zien een aantal ezeltjes in de straat lopen. Dat is dus waar Oatman om bekend staat, deze 'wilde' ezels, burros genoemd. Deze ezeltjes zijn afstammelingen van de werkdieren die door de mijnwerkers zijn achtergelaten toen de mijnen werden gesloten.
Er lopen 2 baby-ezeltjes tussen, zó schattig! Eentje heeft een sticker op zijn hoofd met 'Do not feed me'. Omdat we niet weten of ze vriendelijk of gevaarlijk zijn bekijken we ze van een afstandje.
Bij een antiekwinkel/souvenirshop staan er 4 voor de deur. Deze winkel is al open dus we gaan even naar binnen. We kijken wat rond en kopen weer een metalen bord voor aan de schutting.
Bij de kassa liggen 'brothel-tokens'. Ik vraag aan de oudere dame bij de kassa hoe dat werkte. De mannen konden in de saloon bij de bar zo'n token kopen. Deze gaven ze dan aan een prostituee en die wisselde hem na afloop weer in voor geld.
We praten wat verder met de vrouw, over het weer en over de ezeltjes. Ze heeft de ezels allemaal een naam gegeven. Het kleine ezeltje, degene die nog geen sticker heeft, heet Joany, net zoals Caro's BFF thuis! De ezels zijn heel vriendelijk en je kunt ze gewoon aaien zegt ze.
Ze geeft Caro een zakje ezelvoer en zegt "Take it Honey, you can feed them". Caro en Olaf nemen allebei een handje voer dat ze aan de volwassen ezels geven. De ezels vinden het heerlijk en proberen het zakje voer bij Maurice te pakken. Wat is dit leuk! Ik heb ook een beetje voer in mijn hand genomen, de ezel eet het verrassend voorzichtig van mijn hand.
Daarna ga ik de kleine Joany aaien, ze is er lekker bij gaan liggen. Caro wil een foto van haar met het kleine ezeltje zodat ze deze naar haar vriendin kan sturen.
We zien verder in de straat nog een aantal ezels staan en besluiten de rest van het voer aan hen te geven. Ik loop nog even het winkeltje in om de vrouw gedag te zeggen en te bedanken voor het voer.
Als het zakje leeg is gaan we terug naar de auto. Het is 10 voor 9 wanneer we wegrijden uit Oatman.
We stellen de navigatie in op de volgende stop, Kingman. Route 66 wordt nu een kronkelige bergweg met héél veel bochten, we gaan over de Sitgreaves Pass. Het uitzicht is geweldig, maar Caro en ik zitten met zweet in ons handen in de auto!
Aangekomen in Kingman rijden we allereerst naar het Route 66 drive-thru sign. Hier kun je je auto onder een route 66 bord parkeren en een foto maken.
Wanneer we er aankomen staat er een auto onder. Het stel in deze auto is bezig met een hele fotoshoot. De vrouw heeft haar telefoon op een tripod staan, stelt hem in en dan gaan ze allebei in de deuropening staan.
Ze blijven maar doorgaan ook al zien ze dat wij staan te wachten. Ik ga steeds dichterbij ze staan en Maurice rijdt de auto ook steeds dichterbij, zodat ie in hun beeld komt te staan. Eindelijk hebben ze de hint door en ze rijden weg. Nou ja, weg, ze sluiten gewoon weer achter ons aan!
Ik maak een paar foto's van onze auto. Olaf en Maurice doen het stel na en gaan ook uit de auto hangen hahaha. En als je inzoomt zie je dat Caro voorin ligt.
In Kingman zit een grote Walmart, we besluiten daar heen te rijden want we hebben weer een paar dingetjes nodig. Zo gaat het brood best hard, net zoals het drinken. We kopen ook wat chips en elektrolyten-poeder om aan het water toe te voegen, zodat we de zouten en mineralen weer aan kunnen vullen wanneer we veel zweten. En een pot paracetamol voor mijn slokdarmklachten. Ik begin weer pijn te krijgen maar ben helaas mijn medicijnen vergeten mee te nemen. Ook koopt Olaf een nieuwe zwembroek.
Vervolgens rijden we naar old town Kingman, maar dat vinden we allemaal wat tegenvallen. We stellen daarom de navigatie in op de volgende stop van vandaag.
Na een goed half uur rijden komen we aan bij Hackberry General Store. Ooit was deze winkel het middelpunt van de stad Hackberry, een zilvermijnstadje. Na het sluiten van de mijn is de stad verdwenen, op de winkel na. Dit is nu een populaire stop langs route 66.
We gaan de winkel in en het eerste wat we zien is een rood-witte kat die prinsheerlijk tussen de tassen ligt. Wij lopen natuurlijk meteen naar hem toe en aaien hem. De kat vindt het best en geniet vooral enorm van het kriebelen op zijn buik. De kat is denk ik onderdeel van de populariteit van deze winkel want je kunt er zelfs magneten kopen met zijn afbeelding!
Wij kopen er 3 route 66 magneetjes voor de verzameling en gaan weer verder, op naar de volgende stop langs route 66, Seligman.
Er wordt gezegd dat Radiator Springs uit de film Cars mede gebaseerd is op dit plaatsje. Ze maken er zelf in ieder geval goed gebruik van, overal zie je muurschilderingen van Lightning McQueen en andere karakters uit de film. Er staan zelfs auto's die er uitzien als de film-karakters.
We kopen een ijsje in de Highway Hot Dog.Terwijl we het ijsje staan op te eten begint er ineens een man te rennen, hij knalt tegen een standaard met souvenirs aan. We schrikken ons kapot, wat gebeurd er? Er rennen nog wat mensen achteraan, ze nemen hun eten in de hand mee. Blijkt het de plaatselijke brandweer te zijn die een uitruk heeft.
Als we het ijs op hebben lopen we naar de auto. Ik stel de navigatie in op de Grand Canyon, we moeten nog ruim 1,5 uur rijden.
We maken een plasstop bij de McDonald's in Williams. Bij het uit de auto stappen zeggen we tegen elkaar dat we het niet zo warm vinden buiten. En het is toch nog 30 graden hier hè!
Van Williams naar de South Rim van de Grand Canyon is één lange rechte weg. Het is hier enorm groen, veel naaldbomen. Wat een verschil met de woestijn van vanmorgen.
Ineens wordt er voor ons hard geremd, er steken 2 enorme herten over.
We zien natuurlijk weer te laat het National Park sign, dan moeten we daar morgen maar stoppen wanneer we het park weer verlaten.
Bij de ingang laten we de America the Beautiful-pas zien, we krijgen een kaart van de Grand Canyon en we kunnen weer doorrijden.
Het is nog een klein stukje rijden naar Grand Canyon Village waar ons hotel voor vannacht, de Maswik Lodge, zich bevindt. We checken in en krijgen kamer 6838 in het Mesquite-gebouw. Gelukkig is het een kamer op de begane grond, dan hoeven we niet alleen bagage de trap op te sjouwen.
In de kamer proberen we te connecten met de WiFi, maar dat lukt maar niet. Erg onhandig, want we hebben een A4-tje mee gekregen met allemaal qr-codes die je moet scannen om meer info te krijgen. We lopen dus maar weer naar de receptie. Daar horen we van andere mensen dat zij ook niet op de WiFi kunnen komen. Zij hebben het nummer gebeld dat je kon bellen bij Wifi-problemen en hen werd verteld dat er een internetprobleem is en dat ze geen idee hebben hoe lang het duurt voordat het opgelost is. Nou ja, we kunnen er niets aan veranderen, hopelijk hebben ze het probleem snel opgelost.
We lopen nu richting de bushalte voor de rode shuttlebus-lijn. Deze bus gaat richting het westen en heeft 8 stops op de heenweg naar Hermits Rest, op de terugweg zijn het er maar 3. Mocht je de hele rit blijven zitten dan ben je 80 minuten onderweg.
Wij willen graag de zonsondergang kijken bij Mohave Point, deze is om 19.37 uur. Dat duurt nog ruim anderhalf uur.. Dus we besluiten om eerst een stuk rimtrail te gaan wandelen. Maar van waar naar waar? We stappen uit bij Mohave Point en lopen 1,6 km terug naar Hopi Point. Terwijl we aan het wandelen zijn begint het te regenen. Niet superhard, maar toch niet fijn.
Van Williams naar de South Rim van de Grand Canyon is één lange rechte weg. Het is hier enorm groen, veel naaldbomen. Wat een verschil met de woestijn van vanmorgen.
Ineens wordt er voor ons hard geremd, er steken 2 enorme herten over.
We zien natuurlijk weer te laat het National Park sign, dan moeten we daar morgen maar stoppen wanneer we het park weer verlaten.
Bij de ingang laten we de America the Beautiful-pas zien, we krijgen een kaart van de Grand Canyon en we kunnen weer doorrijden.
Het is nog een klein stukje rijden naar Grand Canyon Village waar ons hotel voor vannacht, de Maswik Lodge, zich bevindt. We checken in en krijgen kamer 6838 in het Mesquite-gebouw. Gelukkig is het een kamer op de begane grond, dan hoeven we niet alleen bagage de trap op te sjouwen.
In de kamer proberen we te connecten met de WiFi, maar dat lukt maar niet. Erg onhandig, want we hebben een A4-tje mee gekregen met allemaal qr-codes die je moet scannen om meer info te krijgen. We lopen dus maar weer naar de receptie. Daar horen we van andere mensen dat zij ook niet op de WiFi kunnen komen. Zij hebben het nummer gebeld dat je kon bellen bij Wifi-problemen en hen werd verteld dat er een internetprobleem is en dat ze geen idee hebben hoe lang het duurt voordat het opgelost is. Nou ja, we kunnen er niets aan veranderen, hopelijk hebben ze het probleem snel opgelost.
We lopen nu richting de bushalte voor de rode shuttlebus-lijn. Deze bus gaat richting het westen en heeft 8 stops op de heenweg naar Hermits Rest, op de terugweg zijn het er maar 3. Mocht je de hele rit blijven zitten dan ben je 80 minuten onderweg.
Wij willen graag de zonsondergang kijken bij Mohave Point, deze is om 19.37 uur. Dat duurt nog ruim anderhalf uur.. Dus we besluiten om eerst een stuk rimtrail te gaan wandelen. Maar van waar naar waar? We stappen uit bij Mohave Point en lopen 1,6 km terug naar Hopi Point. Terwijl we aan het wandelen zijn begint het te regenen. Niet superhard, maar toch niet fijn.
Bij Hopi Point aangekomen zien we een schitterend uitzicht, maar we zien ook dat het richting in/boven de canyon en dat het langzaam dichterbij komt.
Net wanneer het wat harder begint te regenen komt de bus er aan gereden. We stappen in en bespreken met elkaar wat we doen. Als het blijft regenen blijven we zitten tot het einde en dan kunnen we op de terugweg ook nog uitstappen bij Mohave Point. Maar als we daar aankomen is de regen alweer gestopt. Dus we besluiten om meteen maar weer uit te stappen. Zonsondergang is over een half uur, maar hij is nu natuurlijk al aan het zakken.
We zoeken een goed plekje op vanaf waar we de zin goed kunnen zien. Links van ons hangt wéér een regenbui, dit keer horen we het zelfs onweren. En we lazen net in de bus dat je bij onweer binnen moet schuilen. Maar waar dan? Er is hier geen binnen.
Er verschijnt aan de hemel een mooie dubbele regenboog, prachtig gezicht.
Als de zon bijna onder is begint het wat harder te regenen. Het maakt de zonsondergang niet minder mooi, die heeft geen last van de regenwolken.
Zodra de zon onder is rennen we naar de bushalte, het regent nu echt flink. We passen nog net met zijn 4en in de bus. Gelukkig is dit de bus op de terugweg en zijn we redelijk snel weer in de Village. We lopen naar het hoofdgebouw van Maswik lodge waar we gaan eten op het Maswik Food Court.
Het wordt niet de meest gezonde maaltijd (pizza, hotdog, cheese-jalapeño braadworst, philly cheesesteak) maar het was wel erg lekker.
Als we klaar zijn met eten en naar buiten gaan zien we dat het al helemaal donker is. En het is écht heel donker! Lang leve de zaklamp op de mobiele telefoon.
Ik schrijf het blog van vandaag af. Maar helaas hebben we nog steeds geen WiFi dus ik kan het verhaal vandaag niet posten. Hopelijk lukt dat morgen weer!
Hotel: Maswik Lodge
Stappen: 10639
Temperatuur vandaag:
Wat bijzonder, al die ezels in zo’n dorp! Mooie zonsondergang.
BeantwoordenVerwijderenPrachtige dag. Geweldig die ezels 🫏
BeantwoordenVerwijderen