Via Joshua Tree NP naar kokendheet Needles Ca

Ik word wakker om kwart voor 5, dat is al een stuk beter dan 2 uur! Maurice is ook al wakker, hij is de krant aan het lezen op zijn Ipad. Ik pak mijn telefoon om de reacties op het blog te lezen. Zó leuk om te merken dat veel mensen mee lezen en hun reacties te lezen. 

Ik reageer op wat reacties en daarna plaats ik het verslag en de foto's op Polarsteps. Daar had ik gisteravond de puf niet meer voor.

Om 6 uur kleden Maurice en ik ons aan, we gaan koffie halen aan de overkant.

Weer terug op de kamer zien we dat Caro en Olaf ook wakker zijn. We roosteren brood en bagels en ontbijten. 

Wanneer iedereen voldoende heeft gegeten was ik de borden en het bestek af en ruimen we alles op.

Om kwart voor 8 hebben we alles weer in de auto gezet. Caro levert de sleutel in

en we zijn klaar om te vertrekken. We gaan Los Angeles vandaag verlaten en rijden oostwaarts. We rijden eerst nog een stuk door de stad, wanneer we de US-101 oprijden komen we meteen in de file terecht. Gelukkig duurt dat niet heel lang en kunnen we al gauw weer goed doorrijden. We hebben de afgelopen dagen sowieso niet zo heel veel last van het drukke verkeer gehad in LA. 

We zien een stuk voor ons een politieauto met zwaailichten aan slingerend van de linker- naar de rechterbaan rijden (5-baansweg). Op deze manier zorgt hij dat al het verkeer afremt en achter hem blijft. Waarom hij dat doet? Geen idee. Maar na een tijdje geeft hij ineens vol gas en scheurt weg. Vanavond maar eens googlen waarvoor ze dit doen.

Voor lange tijd volgen we de I-10 en zien de stad overgaan in een dor bergachtig landschap met dan ineens weer een hele woonwijk in the middle of nowhere. De temperatuur loopt ook al aardig op, om kwart voor 10 is het al 93°F (34°C)!

Net voor Joshua Tree NP komen we in het stadje Yucca Valley. Hier tanken we de auto vol voor $ 4,09 per gallon en gaan we nog even naar de Walmart om nog een brood te kopen en crackers voor lunch onderweg.

En dan rijden we naar het visitor center van Joshua Tree NP. Voor de ingang staat een bord met 'Do not die today', leuk vooruitzicht!!

Binnen krijgen we van een meisje een kaart van het park en wat tips over bezienswaardigheden en héle korte hikes. In het bijbehorende winkeltje kopen we 3 magneten en dan stappen we weer in de auto en rijden naar de West Entrance Station. Net voor de ingang zien we, net te laat, het National Park bord staan. Balen, want er moet natuurlijk wel een foto van gemaakt worden.

Aangekomen bij de ranger kopen we een non-resident America the Beautiful-pas voor $ 250,- (sinds dit jaar betaal je als toerist dus veel meer. Amerikanen betalen nog wel $ 80,-). We vragen aan hem of er bij North Entrance Station ook een bord staat en dat staat er, dus we maken de foto wel zodra we het park verlaten.

We rijden het park in. Wat een bizar landschap, met de Joshua Trees en hele grote rotsformaties. Joshua Trees zijn trouwens helemaal geen bomen, maar grote planten. En hij dankt zijn naam aan 19e-eeuwse Mormoonse kolonisten. De vreemde, vertakte vorm van de plant deed hen denken aan de Bijbelse profeet Jozua (Joshua), die met zijn armen omhoog in gebed hen de weg naar het beloofde land wees. 

We stoppen even op een parkeerplaats om de omgeving goed te bekijken en wat foto's te maken.

Volgende stop is Hidden Valley. Hier loopt één van de populairste trails van het park. Maar met deze temperatuur (100° F/38° C) gaan we daar niet aan beginnen. We lopen alleen het allereerste stukje en klauteren over de rotsen totdat we de Hidden Valley zien. We maken wat foto's en dan weer snel naar de auto.

Vervolgens rijden we naar Keys View, een uitzichtpunt op de top van een berg vanaf waar je een geweldig uitzicht hebt op de Coachella Vallei en de San Andreas breuklijn.

Volgende stop is bij Cap Rock, op advies van het meisje in het visitor center. Hier maken we een korte hike van 600 meter langs een grote rotsformatie. Het duurt maar 10 minuten, maar we zijn zó blij als we na dit kleine rondje de auto weer zien! 

Laatste stop voordat we het park weer gaan verlaten is Skull Rock. Door erosie is deze rots zó uitgesleten dat het op een schedel begon te lijken. Maurice is even klaar met de hitte dus wij klimmen met zijn 3en naar de rots en maken wat foto's waarna we ook weer gauw de auto ingaan.

Bij het uitrijden van het park zien we het National Park bord staan, dus gauw de auto geparkeerd. Maar we zijn er helemaal alleen, dus hoe maken we de foto? Caro en ik proberen een manier te vinden om de foto te kunnen maken, Maurice en Olaf staan al voor het bord, vóór de letters. Ik zeg dat ze moeten bukken wat dus weer resulteert in rare poses van die twee!

We zetten uiteindelijk telefoon op de deurhendel. Maar dan staat ie te schuin. Dus Caro maakt dan maar een selfie met haar op de voorgrond en de rest op de achtergrond voor het bord.

Maar dat is toch minder leuk dan met zijn 4en voor het bord. Dus Olaf verzint een manier om de telefoon toch recht te zetten zodat er alsnog een selfie gemaakt kan worden met alle 4 er op.

We stellen de navigatie in op de eindbestemming van vandaag, Needles. We hebben nog 131 mijl voor de boeg. 

We vinden dat we wel een ijsje hebben verdient en rijden eerst naar het stadje 29 Palms, naar de McDonald's voor een caramel sundae. De naam 29 Palms komt van een oude legende: de medicijnman van de Serrano-indianen had gezegd dat dit een goede plek zou zijn om de geboorte van jongetjes te bevorderen. Al in het eerste jaar dat ze er woonden werden er 29 jongetjes geboren en voor elk van hen werd een palmboom geplant.

We stappen de auto uit, wat een hitte! Het is buiten 42 graden en de wind lijkt wel een föhn! Gauw de Mac in. We bestellen 3 caramel sundaes en 1 frozen Coca-Cola. Dat is even lekker genieten!

We genieten ook even van de WiFi en na een korte toiletstop gaan we weer de auto in. 

De eerste 75 km rijden we over een tweebaansweg door een dor woestijnlandschap. We zien een aantal stofduivels (zandwindhozen) en af en toe een paar huizen. Wat bezielt mensen om hier te gaan wonen!

De temperatuur blijft maar oplopen, het is inmiddels 113°F (45°C). Wat zijn we blij dat we lekker in de airco zitten!

Na 75 km gaan we route 66 op. Het is echter maar voor een paar kilometer want de route is verderop helemaal afgesloten voor werkzaamheden en we worden naar de I-40 gestuurd. Dat rijdt wel lekker door natuurlijk, over de snelweg, maar is altijd wel wat saai.

Om half 5 zijn we bij ons hotel in Needles. We doen de deur van de auto open en schrikken echt van de warmte. Gauw bij de receptie naar binnen. Boven de deur hangt een klok, mét temperatuur-meter. Die geeft aan dat het 119°F is, dat is dus 48 graden!!! Wat een horror!

Ik vraag aan de jongen bij de receptie hoe ze kunnen leven in deze hitte. Hij is hier geboren, zegt hij, en er dus wel aan gewend, maar het wordt wel ieder jaar warmer. In de winter ligt de temperatuur meestal tussen de 70 en 80 graden Fahrenheit vertelt hij. Dat is dus tussen de 21 en 26,5 graad Celsius. Ik vertel hem dat dat een zomerse dag is bij ons in Nederland. Ik moet er écht niet aan denken om hier te wonen!

We krijgen de sleutel van onze kamer en weten niet hoe gauw we daar binnen moeten komen. Gauw alles uit de auto de kamer in en de deur weer dicht. Lang leve airconditioning! 

We trekken onze zwemkleding aan en Olaf en ik vertrekken als eerste naar het zwembad. Maar echt verkoelend is het niet, het is net lauw badwater! Ik zwem een paar baantjes en hou het voor gezien, lekker terug naar de koude kamer! 

Maurice lost mij af, hij gaat nu naar het zwembad. Voor hem is dit water perfect, hij houdt niet van te koud water.

Nadat we allemaal weer aangekleed zijn lopen we naar restaurant Wagon Wheel. Het is maar 3 minuten lopen, maar met deze hitte is het eigenlijk gekkenwerk. Maar om nu de auto te pakken, die is ook bloedheet van binnen.

De Wagon Wheel is helemaal in route 66 stijl, overal hangen foto's en reclameborden die verwijzen naar deze beroemde weg (Needles ligt aan route 66)

Olaf en ik kiezen de grilled chicken met homemade gravy, Maurice gaat voor de pot roast en Caro besteld een taco met kip. 

Het eten was echt heerlijk. Maurice zijn potroast was eigenlijk gewoon draadjesvlees, erg lekker. En ook de kip smaakte goed. Alleen de taco was wat minder zei Caro.

Na het eten hebben we in het bijbehorende winkeltje nog een route 66-nummerplaat gekocht, voor aan de schutting in onze tuin. En daarna moesten we die hitte weer in, teruglopen naar het hotel

En nu lig ik op bed te genieten van de airco en de laatste regels van het blog te schrijven. Zo nog even lekker lezen en dan is er weer een dag voorbij.

Hotel: Rio Del Sol Inn

Mijl gereden:

Stappen:

Temperatuur vandaag: