Bryce Canyon en Zion

Ik word om kwart over 6 wakker van onze bovenburen die ik hoor lopen. De rest hoort niets en slaapt lekker door.

Ik pak mijn telefoon er maar bij en ga het nieuws bekijken, alvast mijn Duolingo doen en wat lezen. Om kwart voor 8 ga ik mij aankleden. Maurice is inmiddels ook wakker en kleedt zich ook aan. 

We zeggen tegen Caro en Olaf dat wij alvast naar het ontbijt gaan. Het is erg druk bij de ontbijtzaal. Het overgrote deel van de gasten hier is Frans en ik vind ze heel onbeschoft. Ik word meerdere keren gewoon weggeduwd bij het ontbijtbuffet omdat hij of zij er bij wil. Wat is er gebeurd met netjes op je beurt wachten?

Het buffet is erg uitgebreid, er is echt van alles: warme gerechten, fruit, zoet ontbijt (pancakes, wafels, french toast), donuts, cinnamonrolls. Ik hou het in eerste instantie bij 2 sneetjes toast met roerei. Caro en Olaf zijn er inmiddels ook en met zijn 4en genieten we van het ontbijt.

Na het ontbijt gauw alle spullen inpakken en in de auto zetten, uitchecken en op naar Bryce Canyon NP.

Net voor de ingang zien we het National Park bord en natuurlijk moet daar een stop gemaakt worden voor een foto.

Daarna rijden we het park in. Het is erg rustig bij de toegangspoort, we zijn meteen aan de beurt. We laten onze pas + paspoort zien en mogen doorrijden.

Er rijden hier in Bryce Canyon ook shuttlebussen en zeker in het hoogseizoen wordt er aangeraden om deze te gebruiken omdat de parkeerplaatsen bij de eerste viewpoints al heel vroeg in de ochtend helemaal vol staan. Wij zijn eigenwijs en proberen het gewoon toch met de auto. Mocht het erg druk zijn en alle parkeerplekken bezet zijn kunnen we altijd nog terug gaan. Maar ik heb al een paar keer berichten in Facebook-groepen gelezen dat mensen het veel rustiger vinden dan voorgaande jaren in de nationale parken. Dat is ons ook al opgevallen, wij vonden het in Grand Canyon ook niet zo heel erg druk.

We rijden het parkeerterrein bij Sunset Point op en er zijn nog genoeg parkeerplekken. We pakken allemaal een flesjes koud water, doen onze wandelschoenen aan en lopen naar het begin van Navajo Loop. Op het bord ernaast staat dat een deel van de loop is afgesloten wegens onderhoud. De loop is dus nu een heen-en-weer-terug route geworden.

Nou ja, we willen hem toch lopen dus we gaan het pad op. Het pad loopt zigzaggend en best steil naar beneden. Nog even niet aan denken dat we dat straks ook weer omhoog moeten.

Al snel zien we de splitsing naar Wall Street , het stuk dat dus afgesloten is. Erg jammer want op foto's zag dat er erg mooi uit. We nemen het andere pad verder naar beneden en stoppen af en toe om foto's te maken. Onder andere van een rots met de naam 'Thor's Hammer'.

Al snel zijn we beneden en op het punt dat we om moeten keren. Maar eigenlijk willen we niet dezelfde kant terug. We kunnen ook doorlopen naar de Queens Garden Trail. Je kunt deze 2 trails met elkaar combineren, dat lijkt ons een beter plan. 

Het eerste stuk lopen we door een beetje bosachtig gebied, maar al snel zien we de hoodoos. Dat was wat ik graag wilde, lopen tussen de hoodoos. Ik ben daarom blij dat we ervoor gekozen hebben niet de Navajo Loop trail weer terug te lopen.

Het is vandaag niet zo superwarm, ik denk een graad of 28, maar langzaam omhoog lopen in de brandende zon is alsnog geen appeltje-eitje hoor!

Ieder loopt het weer op zijn eigen tempo. Caro en Olaf gaan weer een stuk harder. Af en toe komen we ze weer tegen omdat ze op ons hebben gewacht. Zo staan ze te wachten bij de splitsing naar de rots 'Queen Victoria' om te vertellen dat Caro daar al heen is gelopen en een foto heeft gemaakt. 'Queen Victoria' is een hoodoo die lijkt op de vroegere koningin, wij zien de gelijkenis inderdaad.

De trail is erg mooi, zo tussen de hoodoos door, en soms zelfs door een hoodoo heen. 

Bijna aan het eind van de route komen we 2 medewerkers van het search&rescue team tegen. Zij zitten hier te wachten op calamiteiten. In de middag krijgen zij het meestal een stuk drukker, veel mensen die dan door de hitte bevangen zijn. Nu zijn er nog best veel stukken met schaduw maar 's middags loop je bijna alles in de volle zon. Ze vragen aan ons of we voldoende water bij ons hebben en dat hebben we gelukkig.

Na zo'n anderhalf uur staan we weer boven, nu bij Sunrise point. We lopen via de Rim trail terug naar Sunset Point waar de auto geparkeerd staat. We hebben in totaal 4,6 km gelopen.

We stappen in de auto, airco lekker aan. Eerst even bijkomen met een koude Gatorade hoor!

We rijden nog wat verder het park in, we komen langs een stuk waar een bosbrand is geweest. Dit blijkt al 17 jaar geleden geweest te zijn, maar de schade is nog steeds goed te zien. 

We stoppen bij viewpoint 'Natural Bridge'. Wow, ook weer een spectaculair uitzicht. We maken wat foto's en dan snel weer de koele auto in. 

We rijden terug naar het visitor center, kopen magneten en bekijken een tentoonstelling over het park. 

En dan is het alweer tijd om naar de volgende bestemming te rijden, Zion National Park. Het is gelukkig niet zo heel ver rijden vandaag, zo'n 135 km.

Het grootste deel van de route is dezelfde als gisteren. We moeten eerst 95 km terug, tot aan Mount Carmel Junction.

Hier maken we een stop bij het Thunderbird restaurant. Ik had dit als tip voorbij zien komen op internet, ze staan bekend om hun 'ho-made pie'. Inderdaad, 'ho-made' in plaats van 'homemade'. Tijdens de 2e wereldoorlog waren houten planken schaars, de eigenaar van het restaurant wilde een uithangbord maken met de term 'homemade pies'. Het houten bord dat hij op de kop had kunnen tikken was echter niet groot genoeg voor deze tekst en hij korte het in tot 'ho-made'. In die tijd had 'Ho' (straattaal voor prostituee) nog geen negatieve betekenis, tegenwoordig vinden de meeste mensen het erg grappig.

Het ziet er leuk uit van binnen, een echte american diner. We willen eigenlijk een stuk pie eten, maar als we het menu bekijken zien we daar ook wel lekkere dingen op staan. We besluiten om nu gewoon 'groot' te eten, dan hoeven we vanavond niet meer op zoek naar een restaurant. Mochten we dan trek krijgen dan kunnen we altijd een boterham roosteren.

Tijdens het eten zien we de hele tijd piepkleine hummingbirds (kolibries) vliegen. Buiten, voor het raam, hangen meerdere voederhuisjes die erg in trek zijn bij deze kleine vogeltjes. Wat een leuk gezicht!

Na het eten bestellen we nog 2 stukken pie (chocolate cream en apple pie) om mee te nemen.

We moeten nog 26 mijl/42 km rijden naar ons hotel in Springdale. Na 13 mijl zijn we bij de ingang van Zion. We maken weer een foto bij het National Park bord. Een selfie dit keer want een zijn geen andere mensen in de buurt.

Ook hier is het heel rustig bij de ingang van het park, we hebben 2 auto's voor ons.

De omgeving is meteen heel indrukwekkend, met hoge rotswanden.

Via de Zion-Mount Carmel tunnel, een tunnel van 1,5 km lang komen we in Zion Canyon uit. Wow, wát een uitzicht!

We moeten nog een heel stuk afdalen in de canyon en dat doen we dmv een aantal hele scherpe haarspeldbochten. Een rit die ik niet heel fijn vind, ik hou niet van bochtige bergwegen langs een afgrond. 

We rijden aan de zuidkant Zion weer uit en komen aan in Springdale. Na nog 1 km rijden komen we aan bij ons hotel voor de komende 3 nachten, Hyatt Place. Bij het uitstappen merken we meteen dat het hier weer heel wat warmer is, 42 graden. Gauw naar binnen dus!

Wanneer we alles op de kamer hebben willen Olaf en ik gaan zwemmen. Maar vanuit het raam zien we dat het heel druk is bij het zwembad. Hmmm, we wachten nog maar even. Uiteindelijk gaan we om half 7 pas naar het zwembad. Het is echt heerlijk om even af te koelen in het zwembad!

Ik lig nog even een tijdje op een bedje, maar het is nog steeds 40 graden, dus heel lang hou ik het niet uit en een uurtje later zijn we weer terug op de kamer.

We doen vanavond helemaal niets meer. Ook wel eens lekker! We eten een stukje pie en kijken de eerste Tom Holland Spiderman film op tv. Ondertussen typ ik het blog en zoek de foto's uit.

 En dan zo lekker vroeg slapen!

Hotel: Hyatt Place Springdale

Stappen: 9549

Temperatuur vandaag: van 25 naar 42