Zion NP, Emerald Pools Trail

Om half 7 gaat ineens de wekker af. Die van het hotel, niet eentje op onze telefoon. Het is donker in de kamer en ik kan niet meteen het uit-knopje vinden. Ondertussen gaat hij steeds harder piepen. Shit, waar zit dat knopje nou toch? Ik pak mijn telefoon, zet de zaklamp aan en vind eindelijk het knopje. Maar ondertussen zijn we wel alle 4 wakker. "Leuk' grapje van de vorige bewoners van deze kamer zeker.

Ik doezel weer in, maar om 7.00 uur gaat weer de wekker. Die van mij dit keer. Wegens de hitte hier in Zion willen we vroeg het park in zodat we niet op het heetst van de dag aan het wandelen zijn.

Maurice en ik kleden ons meteen aan en gaan naar beneden voor het ontbijt. Even later verschijnt Caro en nog even later Olaf. We vullen onze magen weer, we kunnen er weer tegenaan!

Terug op de kamer pakken we water voor onderweg, een zakje electrolytes om toe te voegen aan het water, paspoort, National Park pas, zonnebrand. Wandelschoenen aan en we zijn er klaar voor. 

We lopen naar de bushalte schuin rechts voor het hotel. Hier in Springdale rijdt een gratis shuttlebus die je naar Zion brengt. Ons hotel staat bij halte 6. We moeten even wachten op de bus. Er zit nog één andere familie op de bus te wachten, ook Nederlanders. De vrouw vraagt ons of wij The Narrows al gelopen hebben. Ik zeg dat we die morgen willen gaan doen. Ze wil weten of je schoenen moet huren of niet ik geef aan dat wij dat wel gaan doen omdat we niet met onze goede schoenen het water in willen.

We praten verder over onze beide reizen. Zij zijn in San Francisco gestart en doen het rondje dus precies andersom. Ze vertelt dat ze in Yosemite hadden gehoopt om beren te zien maar er geen zijn tegengekomen en dat ze de nacht erna, in Mammoth Lakes, een moederbeer met 2 cubs voor de auto zagen oversteken. Wij slapen later deze vakantie ook in Mammoth Lakes, ben benieuwd of wij ook beren te zien krijgen.

Bij het eindpunt van de shuttle nemen we afscheid van ze. Zij gaan naar de schoenenverhuur en wij lopen naar het toegangshuisje van Zion. We laten pas en paspoort zien en mogen doorlopen.

Na een plaspauze wandelen we naar de bushalte. In de Zion Canyon mogen geen auto's komen, alleen shuttlebussen. Deze bussen rijden iedere 5 minuten dus we hoeven niet lang te wachten. Ook hier in Zion valt het weer mee met de drukte. Ik heb filmpjes gezien van hele lange rijen voor de bus en verhalen gelezen van mensen die een uur hebben moeten wachten totdat ze de bus in konden, wij zijn de enigen die er nu staan!

We rijden mee tot stop 5, de Zion Lodge. Vanaf hier gaan we de hike naar Lower, Middle en Upper Emerald Pool maken. In totaal een kleine 5 km.

We steken de weg over en gaan over het bruggetje. Hier moeten we kiezen, linksaf naar de Middle Emerald Pool, rechtsaf naar de Lower Emerald Pool. We gaan naar rechts. Het eerste stuk van de trail is een verhard pad. We lopen ook heerlijk in de schaduw en het is nog niet zo heel warm. Af en toe loopt het pad wat steiler omhoog. 

Na een minuut of 15 komen we aan bij de Lower Emerald Pool. Het is een soort van oase met veel groen. Van de rotswand druppelt water, in het voorjaar zal het wel een waterval zijn, maar nu zijn het druppels. Het pad leidt er achterlangs. 

Met de zon op de fijne druppels is het uitzicht wel heel mooi.

We vervolgen onze weg naar de Middle Emerald Pool. Het pad is niet vlak meer, maar bestaat uit traptreden en grote rotsblokken. Caro glijdt uit op een van deze rotsen en valt. Gelukkig valt de schade mee en heeft ze alleen een schaafwond op haar onderarm, maar dit was wel even schrikken! Ik spoel haar arm schoon met water en we lopen weer verder. We komen bij een beekje dat ook zo goed als droog staat. Hier kunnen we omhoog naar de Upper Emerald Pool. Dit pad bestaat alleen maar uit rotsen en zand en we klimmen en klauteren omhoog. Bij een groot rotsblok aangekomen vind ik het mooi geweest. Ik zoek een plekje in de schaduw, Maurice loopt door, op zoek naar Caro en Olaf.

Maurice loopt eerst verkeerd, hij moet een heel stuk naar beneden klauteren en komt bij een beekje uit. Maar Caro en Olaf ziet hij niet. Hij roept ze en krijgt van ergens boven hem antwoord. Hij had dus ergens een verkeerde afslag genomen.

Na een minuut of 10 zie ik ze weer terugkomen. Met zijn 4en lopen we verder naar beneden. We komen uit bij de Middle Emerald Pool. We vervolgen het pad. 

Inmiddels lopen we vol in de zon, we zweten ons rot. Op één van de weinige plekjes met schaduw stoppen we even om de electrolytes toe te voegen aan onze flesjes water. Even de mineralen en zouten weer aanvullen!

Het laatste stuk gaat best steil naar beneden en uiteindelijk komen we weer uit bij het bruggetje. We lopen naar de Zion Lodge, kopen in de giftshop 3 magneten en een t-shirt voor Olaf dat hij meteen aantrekt want zijn shirt was echt drijfnat van het zweet. 

We gaan even zitten in de Zion Lodge, genietend van de airco en bespreken wat we nu willen doen. Puf om nóg een hike te doen hebben we niet. En daar is het trouwens nu ook te warm voor.

We besluiten de bus te pakken naar de volgende halte. Vanaf daar start de hike naar Angel's Landing en we willen kijken of we de hikers kunnen zien. Bij de bushalte staat een watertappunt, alle 4 vullen we onze waterflessen. Wel goed dat ze overal dit soort tappunten hebben, met deze warmte moet je voldoende drinken.

Al snel is de bus er, we stappen in en de volgende halte, The Grotto, gaan we er weer uit. Ik ga op zoek naar Angel's Landing, de rest blijft zitten op een bankje in de schaduw bij de bushalte. Ik zie de rots van Angel's Landing, maar vanaf hier kun je de hikers niet zien.

Angel's Landing is, in mijn ogen, de engste wandeling hier in het park. Sinds een paar jaar heb je een permit (vergunning) nodig om deze te mogen lopen. Het laatste stuk gaat over een smal pad met aan beide kanten een steile afgrond (zie foto, heb ik van internet gehaald). Echt doodeng!

We pakken de bus terug naar het visitor center. Hij zit aardig vol en we moeten een halte staan. Bij de Lodge gaan er best veel mensen uit, dus er is weer voldoende zitplaats.

Op een gegeven moment stopt de buschauffeur. Er steekt een dier de weg over. De chauffeur vertelt dat het een Desert Bighorn Sheep is en dat het best zeldzaam is om er één te zien. Het is een bedreigde diersoort. Het schaap blijft netjes poseren voor de foto's. 

We rijden weer verder en komen aan bij stop 1, het visitor center. Hier stappen we uit en we lopen het park uit naar de Springdale-shuttlebus. We moeten even wachten op de bus en lopen de market-store (soort kampwinkeltje) in om een fles cola zero te kopen. Een 2 liter fles $ 9,-. Kassa!

We lopen de winkel uit en de bus komt net aanrijden, mooi!

Bij stop 6 stappen we weer uit en lopen naar het hotel. In de lobby staan grote kannen met pink lemonade en citroenwater. Lekker, we kunnen wel een koud drankje gebruiken!

Eenmaal weer op de kamer trekken we onze zwemkleding aan en gaan we lekker afkoelen in het zwembad. Het is er heerlijk rustig nu. We blijven denk ik een uurtje bij het zwembad.

Ik ga, terug op de kamer, meteen douchen en mijn haren wassen. Terwijl mijn haar droogt begin ik alvast aan het blog.

Om half 5 gaan we weer op pad. Allereerst naar Zion Guru. Google Maps geeft aan dat het 10 minuten lopen is, maar daar vinden we het veel te warm voor. Dus we lopen naar de bushalte en nemen de bus naar de volgende halte.

Bij Zion Guru gaan we schoenen huren voor morgen. Dan gaan we The Narrows lopen, een hike waarbij je door het water loopt. 

Voor 35 dollar pp huur je wandelschoenen, neopreen sokken en een grote wandelstok. Voor ons bij de kassa staan Fransen. Het meisje dat ze helpt probeert ze duidelijk te maken dat ze eerst een waiver moeten invullen en tekenen, maar ze begrijpen haar maar niet. Zucht.....

Gelukkig komt er een ander meisje aan dat ons kan helpen. We moeten eerst neopreen sokken pakken. Deze liggen op maat gesorteerd in bakken. Het is echt een hels karwei om deze aan te krijgen. Vooral Caro heeft er ruzie mee en het werkt enorm op onze lachspieren.

 Maar uiteindelijk lukt het ons. Daarna krijgen we de wandelschoenen en tot slot moeten we een stok uitzoeken die tot je schouder komt.

Wanneer we alle 4 voorzien zijn van het materiaal gaan we weer naar de bushalte. We nemen de bus weer terug naar het hotel om de spullen op de kamer te droppen en gaan daarna naar het naast het hotel gelegen restaurant Jack's Sports Grill. 

Het menu is niet heel bijzonder, echt een sports bar- menu, dus voornamelijk burgers en hotdogs. Maurice bestelt een rijst bowl, Olaf enchiladas, Caro een hotdog en ik bestel een hamburger van het kindermenu want ik heb niet veel trek.

Nu zijn we weer terug op de kamer. Gauw het blog afmaken en dan vroeg slapen. Morgenochtend gaat de wekker al om kwart over 6!

Hotel: Hyatt Place Springdale

Stappen: 13.354

Temperatuur vandaag: 41