Lower Antelope Canyon en op weg naar Bryce Canyon NP

Ik sta vroeg op vanochtend. Ik had gisterenavond geen zin meer om mijn haren te wassen dus dan moet dat vanmorgen gebeuren.

Wanneer ik klaar ben met douchen zijn Maurice en Caro ook wakker. Helaas doet de föhn het niet, dus terwijl mijn haar droogt pakken we ondertussen alvast in.

 Dit is het eerste hotel deze vakantie waarbij het ontbijt inbegrepen is. Dus dit keer geen geroosterde boterhammen op de kamer. Om kwart voor 8 gaan we ontbijten. Het is een prima standaard Amerikaans hotel-ontbijt, met toast, bagels, wafels, scrambled eggs en worstjes en verschillende cereals. 

Iedereen pakt waar hij zin in heeft. Caro bakt 4 kleine wafeltjes, voor iedereen eentje. Ik neem daar toast met ei bij. Nog een beker koffie en een sinaasappelsap en ik ben tevreden. 

En het is ook fijn dat we nu even niets af hoeven te wassen.

Weer terug op de kamer pakken we alles weer in. Maurice haalt een bagagekarretje beneden, dat scheelt een hoop sjouwen. Samen met Caro brengt hij de bagage naar de auto. Olaf en ik doen nog een laatste check van de hotelkamer en checken dan uit.

Om kwart over negen rijden we weg bij het hotel. Het is ongeveer 10 minuten rijden naar Ken's Tours waar we om 10.00 uur een tour hebben door de Lower Antelope Canyon.

We melden ons en laten de reservering zien. Er wordt ons verteld dat we over 20 minuten klaar moeten staan aan het einde van het gebouw. We kijken even in de giftshop maar kopen niets. Wat een prijzen! We zien een ketting voor 1600 dollar en een vaas voor 1000!!!

Om 10 voor 10 komt er een man aan. Hij roept één voor één de families die dan naar één van de gidsen worden verwezen. Wij moeten naar G3, samen met een Duits gezin en een Frans gezin dat amper Engels spreekt. Onze gids heet Kennedy. Hij neemt ons mee naar de ingang van de canyon. Voordat we naar beneden gaan vertelt hij nog de regels. Hij legt ook uit waarom er geen tassen mee mogen de canyon in. Naast dat het onhandig is omdat het best smal is beneden, willen ze ook voorkomen dat mensen de as van overleden mensen uitstrooien in de canyon.

Via steile, ijzeren trappen dalen we af. Meteen zijn we onder de indruk, wat is dit mooi en bijzonder! 

Beneden aangekomen zien we dat er wat water in het deel van de canyon achter de trap staat en de gids vertelt dat er 4 dagen geleden een flash flood was waarbij de mensen tot hun enkels in het water liepen. Nu was dit een kleine flash flood, bij hevige regenval kan het water meters hoog komen en is het heel gevaarlijk om in een slot canyon te zijn. Zo zijn er hier, in 1997, 11 toeristen omgekomen. Gelukkig is de lucht strakblauw en wordt er geen regen verwacht.

We lopen door de smalle canyon en maken tientallen foto's (Alvast sorry voor de spam! Maar ik kan gewoon niet kiezen uit alle mooie foto's!). De gids vertelt over de canyon en laat ons de beste plek zien om foto's te maken. Ook maakt hij zelf een paar foto's met Caro's telefoon om ons de mooiste plekjes te laten zien. 

Bovenstaande foto heet Sunrise over the Rockies

Zeepaardje

Hij neemt echt de tijd voor de tour en stopt regelmatig om dingen te vertellen. Ik vraag of de canyons door de natives ergens voor gebruikt werden. Hij vertelt dat de Navajo's ceremonies hielden in de canyon en pakt een bijzondere fluit uit zijn rugzak en begint te spelen. Wat een bijzonder moment, de muziek is zó sereen.

Ook doet hij voor hoe ze tijdens ceremonies gebruik maakten van de akoestiek, hun adem en longen. Hij gaat dicht tegen de wand aan staan en slaat ritmisch op zijn borst, wat een bijzonder geluid.

Aan het einde klimmen we via trappen de slot canyon weer uit. De gids laat ons dinosaurus-voetsporen zien in de rotsen en hij laat met zand en water zien hoe de canyons ontstaan zijn.

En dan zit de tour er op. Wat een ervaring was dit! Dat wordt vanavond nog een heel karwei om foto's uit te zoeken!

Eenmaal weer in de auto stel ik de navigatie in op onze volgende bestemming, Bryce Canyon. Een rit van 240 km. 

Al snel nadat we Page uitrijden springt de tijd een uur vooruit, we hebben nu weer 8 uur tijdsverschil met Nederland. We zien ook het bord van de staat Utah.

In Kanab, halverwege de reis, stoppen we om te tanken, een sanitaire stop te maken en een beker koffie te kopen. De koffie drinken we in de auto op, we willen gauw weer verder.

In de buurt van Bryce Canyon neemt de temperatuur weer normalere waarden aan. Het is rond de 33 graden, ruim tien graden kouder dan in Page. 

De natuur om ons heen is weer geweldig mooi. Net voordat we bij het hotel zijn rijden we over scenic byway 12 door Red Canyon. De weg gaat door 2 tunnels heen, wat een mooi gezicht.

Even later komen we aan bij het hotel. Wat een mooi hotel! We checken in en brengen de spullen naar de kamer. We hebben een kamer op de begane grond met zicht op het zwembad. 

We verzamelen snel al het wasgoed en Maurice en ik lopen naar de laundryroom die om de hoek zit, lekker dichtbij. We zetten 2 machines aan en zien dat ze met 25 minuten klaar zijn. Dat is lekker snel! Ik zet de timer op mijn telefoon aan en we lopen terug naar de kamer. Terwijl we wachten schrijf ik alvast een deel van het blog. 

Als de timer afgaat lopen Maurice en ik weer naar de laundryroom. We verdelen de was over 2 drogers. De ene droger doet er 40 minuten over zien we op de display, de ander 52 minuten.

Olaf en ik gaan nu even samen naar het zwembad. Het is er best druk en alle bedjes zijn bezet. We gaan eerst maar even lekker het water in. Wanneer ik zie dat er een bedje vrij komt ga ik gauw het water uit en leg onze spullen op het bedje.

Na weer even gezwommen te hebben ga ik lekker op het bedje liggen genieten van de zon. Olaf blijft nog lekker door dobberen. Wanneer er 40 minuten om zijn gaan we terug naar de kamer. Ik kleed me om en Maurice en ik gaan de was uit de droger halen. De t-shirts en broeken doe ik daar meteen opvouwen, de rest gooien we in een zak en vouwen we op de kamer wel op.

Tegen de tijd dat we alle was weer opgeruimd hebben is het 6 uur geweest. Tijd om te gaan eten. We lopen naar het andere Best Western hotel aan de overkant van de weg, Ruby's Inn. Hier bevindt zich het restaurant. 

We kunnen hier kiezen uit a la carte of een all-you-can-eat buffet. We kiezen voor het laatste. Ik zie een hoop lekkers. Ik begin met een groot bord salade en daarna neem ik van alles een beetje. Vooral de pot roast vind ik echt heerlijk, net oma's draadjesvlees!

Als toetje kun je zelf een softijsje tappen.

Na het eten besluiten we om nog even het National Park in te rijden. De eerste stop die we tegen komen is Sunset Point, maar daar is het heel druk. We rijden dus een stuk door en stoppen bij een ander uitkijkpunt waar we de enigen zijn. Wat heerlijk, die stilte. En wat een mooi uitzicht.

De zon is inmiddels al onder dus we besluiten terug te rijden. Bij Sunset Point is de ergste drukte voorbij dus we gaan daar tóch even kijken. Hier is het uitzicht nog veel indrukwekkender.

Morgen gaan we Bryce nog wel verder bekijken, voor nu vinden we het mooi geweest. We rijden terug naar het hotel.

We zitten nu allemaal lekker op bed, de één leest, de ander kijkt iets op zijn Ipad en ik ben weer druk met het blog. De WiFi is hier niet best, ik ben benieuwd of het uploaden me gaat lukken!

Hotel: Best Western Plus Grand Hotel

Stappen: 7747

Temperatuur vandaag: